ช่วงเวลาเดียวกันนั้น ภายในสำนักเซิ่งยวน
การสอบระดับจังหวัดรอบที่สาม บทกวีสงคราม ในที่สุดก็มาถึง
หลูหลินที่หลับตาพริ้มอยู่ เมื่อได้ยินเสียงระฆังดังขึ้น ก็ลืมตาขึ้นทันที
เบื้องบนห้วงอากาศ แสงสว่างเริงรองขึ้นอีกครั้ง รวมตัวกันเป็นแถวเป็นแนว
สิ่งที่ปรากฏขึ้นก่อน คือข้อความเล่าเรื่องราวเบื้องหลัง
“กลางแม่น้ำเซี่ย มี"จารึกปราบมาร"หลักหนึ่ง ซึ่งบรรดาเซียนผู้ยิ่งใหญ่แต่ละยุคสถาปนาขึ้นด้วยปราณอักษรอันบริสุทธิ์ เพื่อกดขังก้นแม่น้ำมาช้านานนับพันปี
บัดนี้ปีศาจป่าเถื่อนแดนเหนือผ่าด่านลงใต้ พลังอาฆาตอันเต็มไปด้วยความเน่าเหม็นแห่งเลือดสังหารซัดกระแทก ยังจารึกนั้นหวั่นไหว ผนึกสั่นคลอน
ยังผลให้แม่น้ำเซี่ยล้นตลิ่ง ท่วมทั่วเป็นหายนะ ราษฎรต้าเชี่ยพลัดถิ่นฐาน ร้องทุกข์กันทั่วแคว้น”
เมื่อเล่าเบื้องหลังจบ ก็เป็นหน้าที่ของข้อสอบ
“บรรดาผู้เข้าสอบจงใช้บทกวีสงครามเป็นตัวนำ ปราณอักษรของผู้เข้าสอบต้องสามารถเรียกความหวั่นไหวแก่"จารึกปราบมาร"ให้ได้ อาศัยพลังของบรรดาอัครปราชญ์แต่ละยุค ให้จารึกมั่นคง เสริมผนึกให้แน่นแฟ้น เพื่อประโยชน์สุขแห่งใต้หล้า!”
ข้อสอบประกาศออกมา บรรยากาศทั่วทั้งสำนักเซิ่งยวนตึงเครียดยิ่งกว่าสองรอบที่ผ่านมานัก
หัวข้อนี้ เจาะจงเกินไป และก็วิปริตเกินไปด้วย
จารึกปราบมารงั้นรึ?
นี่เป็นเพียงเบื้องหลังที่ผู้กำกับการสอบแต่งขึ้น หรือว่า... เป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจริงกันแน่?
หลูหลินขมวดคิ้วเล็กน้อย
หากว่าข้อสอบนี้เป็นเรื่องจริง
แล้วอุทกภัยที่เมืองหลินอาน จะเกี่ยวข้องกับการที่จารึกปราบมารสั่นคลอนนี้ด้วยหรือไม่?
ถ้าหากเกี่ยวข้องจริง สิ่งที่ถูกกดขังอยู่ใต้แม่น้ำเซี่ยนั้น มันคืออะไรกันแน่?
“กำหนดเวลาหนึ่งยาม! ถึงยามแล้วยังไม่เสร็จ รอบนี้ถือว่าเป็นโมฆะ!”