ก่อนวันสอบราชสำนักหนึ่งวัน ยามราตรี
คุ้มอู่เฉิงโหว ไฟส่องสว่างไพศาล สว่างกว่ายามกลางวัน
ภายในโรงรับรื่นรมย์ ขุนนางศักดินาทหารแห่งล้วนสิบกว่านายจิบกินสนุกสนาน ถ้วยแก้วประสานกันไม่หยุดหย่อน แต่ละคนแล้วแต่ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม
“รอพระนายมือของฝ่าบาทสอบไส้เสียแล้ว เขาจะขัดขวางขุนนางศักดินาอย่างพวกเราได้อย่างไร ว่าไปแล้วต้าเชี่ยนี้ก็เป็นของพวกเรา.........”
“หากขับไล่หลูหลินเสียได้ เขาย่อมสิ้นน้ำมือปรือปาก! วันทองของพวกเรากำลังจะหวนคืนมาแล้ว!”
ชั่วขณะนั้นเอง พ่อบ้านพาบุรุษหนึ่งรีบรุดเข้ามา
ผู้มาในคราบอาลักษณ์ คือ รองเสนาบดีกระทรวงพิธีการ จางเหวินยวน
อู่เฉิงโหวหัวเราะโล่งลุกขึ้นรับ เชิญจางเหวินยวนเข้าสู่ห้องลับ
ภายในห้องลับ ไม่มีผู้ใดอื่น
จางเหวินยวนรื้อรั้งหยิบม้วนศิลาที่ปิดผนึกด้วยชันไฟ ส่งมอบให้
“โหวเอ๋ย นี่คือโจทย์สอบราชสำนักพรุ่งนี้ กระหม่อม.....ก็ต้องเหนื่อยยากเพลียพล้าอย่างมหาศาล”
อู่เฉิงโหวรับมาทันที รีบทำลายชันเปิดดูทันควัน
เมื่อมั่นใจว่าถูกต้อง จึงตบบ่าจางเหวินยวนอย่างพอใจ
“ท่านจางวางใจได้ ความผูกพันระหว่างท่านกับข้า อู่เฉิงโหวย่อมจารึกไว้! เมื่อกิจสำเร็จ.......”
เมื่อจัดการส่งจางเหวินยวนออกไปแล้ว อู่เฉิงโหวรีบรวบรวมบุตรชายแต่ละตระกูลที่จะเข้ารับสอบราชสำนักในวันรุ่งขึ้น แล้วถึงกับเปิดคาถาโจทย์ให้ฟังตลอดคืนภายในห้องลับนั้น
……
อีกฟาก จางเหวินยวนออกจากคุ้มอู่เฉิงโหว มิได้มุ่งกลับบ้านโดยตรง
เหลี่ยมเข้าซอยลับตาแห่งหนึ่ง ไต่ลงมาลิ้นห้องนับครั้ง ก็มาถึงโบสถ์เต๋าโบราณที่ถูกทิ้งร้างมานาน ณ ย่านเมืองทิศใต้