หูอีเตาอ้าปากค้างนานจนปิดไม่ลง รู้สึกว่าสมองตัวเองใช้งานไม่พออยู่แล้ว
ไม่ขายข้าวแม้แต่เม็ดเดียว ขายแค่กระดาษไม่กี่แผ่น ก็ทำให้โรงค้าข้าวใหญ่ทั้งสี่ต้องล้มละลายหมดตัว แถมยังดึงเอาเม็ดข้าวของพวกนั้นมาอยู่ในมือได้ทั้งหมด?
นี่มันวิชาอะไรของเซียนกันแน่?
ลมหายใจของคังเฉิงหมินก็กระตุกถี่ขึ้น จ้องมองหลูหลินไม่วางตา ดวงตาเต็มไปด้วยความสั่นสะเทือนใจ
ตอนนี้เขาเข้าใจแล้วว่าเรื่องดีครั้งใหญ่หลวง ที่อาจารย์เสิ่นบอกไว้ในจดหมายนั้น มันคืออะไร
“ตลาดซื้อขายสินค้าจำนวนมากงั้นรึ?” คังเฉิงหมินพรึบพรับคำเหล่านี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
นี่มันไม่ใช่วิชาแสวงหากำไรของพ่อค้านักเลย หากคือคมดาบที่ปราศจากเลือด!
คืออาวุธล้ำค่าของแผ่นดิน ที่ชักใยตลาด รวบรวมทรัพย์สมบัติ กระทั่งกุดั่นความสงบเรียบร้อยของท้องที่ได้!
ปฏิกิริยาของคนทั้งสองตกอยู่ในสายตาของหลูหลินทั้งหมด หากแต่เขามิได้รู้สึกแปลกใจเลย
การนำอาวุธอันร้ายกาจอย่างการเงินนี้มาสู่ยุคสมัยนี้ ก็ผ่านการใคร่ครวญถี่ถ้วนมาแล้ว
การค้าของแคว้นต้าเซี่ยก้าวถึงจุดวิกฤตมาแล้ว ยิ่งในแดนอุดมสมบูรณ์อย่างเจียงหนาน การไหลเวียนและรวบรวมทุนก็เริ่มก่อร่างขึ้นเป็นระบบ
ครั้งอดีตชาติในแคว้นซ่ง เงินกระดาษเจียวจื่อก็เกิดขึ้นเป็นรูปร่างแรกเริ่มแล้ว การซื้อขายล่วงหน้าของสินค้าจำนวนมากก็มิใช่เรื่องเพ้อเจ้อ
สิ่งที่เขาต้องทำ ก็เพียงเร่งกระบวนการนี้ให้เร็วขึ้นอีกเล็กน้อยเท่านั้น
“ถ้าเรื่องนี้สำเร็จ โรงค้าข้าวใหญ่ทั้งสี่ย่อมล้มละลาย ราคาข้าวในหลินอานย่อมกลับสู่ความมั่นคง ราษฎรจะได้พ้นจากทุพภิกขภัย”
“ส่วนพวกเรา ไม่เพียงไม่ต้องเสียเงินแม้แต่เหรียญเดียวแต่ได้ข้าวล้านต้านมาทั้งบาง ยังจะได้โอกาสสถาปนากติกาของตลาดซื้อขายสินค้าจำนวนมากนี้ลงไปในแผ่นดิเจียงหนานอย่างมั่นคงถาวรอีกด้วย!”