ห้องใต้ดิน แสงตะเกียงแก๊สสั่นไหวระริก
หลี่เทายืนอยู่หน้าโต๊ะปฏิบัติการ ใบหน้าเคร่งเครียด น้ำในหม้อเหล็กเดือดพล่าน คลื่นน้ำที่ม้วนตัวส่งเสียงก้อกแก้ก
เขาหยิบสมุนไพรแห้งกรอบจากโต๊ะข้าง ๆ บดให้ละเอียดแล้วโยนลงไปในน้ำเดือด
น้ำใสสะอาดเมื่อครู่แปลบเป็นข้นหนืดทันที
จากนั้นเขาใช้แหนบหยิบเนื้อเยื่อนุ่มสีดำที่แผ่กลิ่นคาวประหลาดออกมา นี่คือวัตถุดิบหลักของลำดับชั้น 8 ผู้ยุยง
วัตถุดิบตกลงในหม้อ ของเหลวเดือดเป็นคลื่นรุนแรง
หลี่เทาคนอย่างช่ำชองจนของเหลวค่อย ๆ ใสสะอาดขึ้น ท้ายที่สุดกลายเป็นยามน้ำเงินอ่อนหนึ่งแก้ว
เขายกแก้วเดินไปที่เตียง
แฟรงก์ยังนอนแน่นิ่งอยู่ตรงนั้น ใบหน้าซีดขาว แผลบาดที่อกแม้จะพันผ้าไว้แล้ว แต่เลือดยังซึมออกมา
หลี่เทาตบแก้มแฟรงก์เบา ๆ
“ตื่นได้แล้ว ลุกขึ้นมากินยา”
แฟรงก์ลืมตาขึ้นทันที ร่างกายตึงเกร็งตามสัญชาตญาณ มือขวาลูบไปที่เอว เมื่อเห็นชัดว่าคนตรงหน้าคือหลี่เทา จึงคลายตัวลง พยายามดิ้นลุกนั่ง
“นายท่าน”
หลี่เทาส่งยาสีน้ำเงินอ่อนนั้นให้
“ลำดับชั้น 8 ผู้ยุยง กินมันลงไป บาดแผลเจ้าจะหาย พลังยังจะเพิ่มเป็นเท่าตัว”
แฟรงก์ไม่ลังเลแม้แต่น้อย รับแก้วมาเงยหน้าเทลงคอ
ยาแล่นเข้าร่าง แฟรงก์ทั้งคนแข็งค้างทันที
อาการกระตุกอย่างรุนแรงซัดทั่วทั้งร่าง เขาขบฟันแน่น เส้นเอ็นที่คอโปนตึงขึ้นมาทีละเส้น เหงื่อเม็ดใหญ่หยดลงมาจากหน้าผาก
เนื้อหนังตรงบาดแผลเริ่มเกลียวเคลื่อนหดหายอย่างรวดเร็ว เนื้องอกใหม่สานเข้าหากัน