ภายในห้องใต้ดิน เงียบงันราวหลุมศพ
บุรุษสาวผู้ล้มลงนั่งพิงพื้นหยุดหายใจคราง
นางก้มหน้าลงอย่างหลงทาง สายตาตกอยู่ที่โค้งมนสูงเด่นสองเนินบนอกของตนเอง
นางยื่นนิ้วงามขาวผอมยาวออกไปเขี่ยเบา ๆ
นุ่มจริง ๆ นี่
ทันใดนั้น ดูเหมือนนางจะตระหนักได้ถึงสิ่งสยองยิ่งกว่านรก มือก็ล้วงลงไปด้านล่างอย่างรวดเร็ว
คลำหาอยู่นาน ไม่มีอะไรเหลืออยู่เลย
ใบหน้าของนางซีดขาวไปทั้งสิบ คมคายงดงามทั้งหน้าบิดเบี้ยวราวปีศาจ
“เฮี้ย!”
เสียงกรีดร้องแหลมสูงของหญิงสาวดังระเบิดขึ้นจนแทบทะลุแก้วหู
“ของใหญ่ของข้าหายไปไหน!!! ของใหญ่ของข้าอยู่ไหน!!!”
ฟรางกาพังทลาย สองมือรื้อควักผมตัวเองอย่างคลั่ง ภาพผู้เย็นชายั่วยวนเมื่อครู่แตกสลายในชั่วพริบตา ปากพร่ำกล่าวคำหยาบช้าแห่งย่านล่างเมือง
“อะไรกันเนี่ย! นายท่าน! ข้าของนายดื่มสิ่งใดปีศาจอะไรกันแน่!”
ฟรางกากระโดดพ้นจากพื้น พุ่งเข้าเข้าหาหลี่เทา ยกมือฉีกคอเสื้อเขาจนงับ
เศษเสื้อผ้าขาดรุ่ยสั่นไหวตามอาการของนาง ส่วนอกสีหิมะขาวนั้นแทบจะประทับเข้าหน้าหลี่เทาโดยตรง
หลี่เทากำมือปิดหน้าอย่างเจ็บปวด บังคับให้ตนเองยอมรับความจริงอันสุดที่จะขบขันนี้ให้ได้
เขารวบลมพลัง ดึงมือของฟรางกาออก ถอดเสื้อคลุมสีดำบนตนโปรยคลุมให้ผู้เป็นนายท่าน ห่อร่างงามร้อนแรงนั้นไว้มิดชิด
“ใจเย็น ๆ สิ ฝรังค์... ผิดแล้ว บัดนี้ต้องเรียกว่าฟรางกาแล้วกระมล”
“มันเป็นผลจากหนทางเหนือมนุษย์... เอ่อ ที่เรียกว่าการประสานรูปลักษณ์ เจ้าได้พลังอันยิ่งใหญ่มา ราคาก็คือ... ต้องสูญเสียสิ่งเล็ก ๆ ไปบ้าง”