เสียงโห่ร้องของคนหลายแสนบนลานกลางพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า แดงความคิดถูกล้นอีกครั้ง
“หวงเหลยโหดร้ายเหลือเกิน! อันดับ 42 บนบันไดร้อยอันดับสายลม โดนมันคว้าคอเหวี่ยงทิ้งไปครั้งเดียว!”
“อัตราฟื้นฟูร่างกายแบบนี้มันอะไรกัน? บาดแผลจากใบมีดลมร้อยกว่าแผล ใช้เวลาแค่ไม่กี่ลมหายใจก็หายเป็นปลิดทิ้ง?”
“หวงเหลยปะทะหลู ข้าต้องได้ดู! สำนักพันธมิตรเต๋า โปรดจัดการให้หน่อยเถิด!”
“ฝ่ายหนึ่งคือบุตรเทพแห่งเขตป่าดิบ อีกฝ่ายคือชนพื้นเมืองเซียว อสูรกายร่างกายสองตนปะทะกัน แค่นึกภาพออกก็เลือดมันเดือดแล้ว!”
ในห้องลับที่ที่มั่นแดนดาราเซียว
หลูหลินมองภาพบนจอแสงที่หวงเหลยกำลังคำรามใส่ท้องฟ้า มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย
ร่างกายของหวงเหลยแข็งแกร่งจริง ทั้งพลังระเบิดและอัตราการฟื้นฟูล้วนอยู่ในระดับสูงสุด
การเคลื่อนที่พรึบพรับในสภาพสายฟ้าก็น่าตกใจพอ ความเร็วของมรรคาแห่งลมที่เพิ่มพูนห้าสิบเท่าของจี้เฟิงตามไม่ทันเลย
แต่หลูหลินสังเกตเห็นรายละเอียดหนึ่ง
สภาพสายฟ้าของหวงเหลยคงยังไม่สมบูรณ์แบบ ช่วงเวลาที่เคลื่อนที่ การควบคุมร่างกายเกิดช่องว่างสั้น ๆ
จุดเชื่อมต่อตอนที่เปลี่ยนจากสภาพสายฟ้ากลับเป็นร่างกายเนื้อ มีอาการตึงงันชั่วขณะ
คนธรรมดาจับช่องว่างนี้ไม่ได้
แต่ความเร็วในการออกมือภายใต้การเพิ่มพูนของกฎ 226 เท่า มากพอที่จะสังหารอีกฝ่ายได้หลายครั้งในช่องว่างนั้น
“หวงเหลย มีความหมายดีแท้”
“แต่ก็ยังไม่พอ”
หลูหลินปิดตาทั้งสองข้าง ทะเลญาณส่วนลึก ดวงดาวแห่งมรรคาเก้าดวงยังคงหมุนวน
เส้นโครงของดวงดาวมรรคาแห่งแรงโน้มถ่วงซึ่งยังเป็นเพียงภาพลวงตาลอยอยู่ภายนอกวงดาวทั้งเก้า แน่นขึ้นแล้วหนึ่งในสามส่วน
การบิดโค้งของอวกาศอย่างสุดขีด นั่นคือแรงโน้มถ่วง