นอกสนามสอบ บนแท่นสูง
เจ้าเมืองกำลังหลับตาพักผ่อน จู่ ๆ เสียงระฆังก็ดังขึ้น ทำให้เขาสะดุ้งเฮือก แทบพลัดตกจากเก้าอี้
ตอนแรกเขายังมึนงง คิดว่าเกิดเรื่องวุ่นวายขึ้นที่ใดสักแห่ง
แต่เมื่อรู้ว่าเสียงระฆังดังมาจากที่ใด ทั้งตัวเขาก็พลันตะลึงงัน
ระฆังวรรณกรรมหรือ?
ระฆังวรรณกรรมกำลังดังอยู่หรือ?
ความยินดีอย่างมหาศาลพลันเอ่อล้นขึ้นจากก้นบึ้งของหัวใจ
ผลงานการปกครอง!
ผลงานการปกครองอันยิ่งใหญ่เกินคาด!
การสอบทงเชิงที่ตนเป็นผู้กำกับการสอบ กลับมีบทความสุดยอดที่ทำให้ระฆังวรรณกรรมดังขึ้นเอง!
หากข่าวนี้แพร่ขึ้นไปถึงเบื้องบน เส้นทางขุนนางของตนก็...
เจ้าเมืองตื่นเต้นจนตัวสั่น มือกำที่พักแขนแน่น จึงฝืนข่มตนไม่ให้หัวเราะออกมาอย่างเสียกิริยา
เขาข่มความตื่นเต้นในใจอย่างสุดกำลัง พลางจ้องมองสนามสอบหลังกำแพงสูงด้วยแววตาเป็นประกาย ใจครุ่นคิดคาดเดาอย่างบ้าคลั่ง
จะเป็นผู้ใดกัน?
ตกลงแล้วเป็นผู้ใด ที่เขียนบทความสะเทือนโลกเช่นนี้ออกมาได้
..........
นอกสนามสอบ บัดนี้วุ่นวายราวกับหม้อข้าวเดือดพล่าน
เสียงฟ้าร้องหนึ่งครา เสียงระฆังหนึ่งหน ทำให้ทุกคนตะลึงงันไปหมด
“เกิดเรื่องอะไรขึ้น? ฟ้าร้องหรือ?”
“อากาศประหลาดเช่นนี้ จะฟ้าร้องได้อย่างไร?”
“เสียงระฆังนั่น...คือระฆังวรรณกรรมในโรงเรียนอำเภอ! ข้าเคยได้ยินคนรุ่นก่อนเล่าว่า ระฆังใบนั้นไม่เคยดังมาหลายร้อยปีแล้ว!”
ท่านลุงใหญ่จ้องมองโรงเรียนอำเภออย่างเหม่อลอย ฟังเสียงระฆังที่ดังก้องอยู่ข้างหู ทั้งตัวพลันนิ่งงัน