รวยแล้ว!
สามคำนี้พุ่งขึ้นมาในเมื่อกี้ของอาหูโดยแรง
เมื่อเหลือบมองแผ่นหินสีเทาดำแผ่นมหึมาที่เรียบเป็นแผ่นเดียว ทั้งตัวมันก็สั่นเครือจากความตื่นเต้น
“ใครอยู่ตรงนี้คนเดียวมันบ้าทั้งนั้นแหละ!”
อาหูเงื้อมือใหญ่ฟาดไปยังจุดอื่นของงานก่อสร้าง “สิบหกจุดนั้น จุดเดียวห้ามพลาด! แยกย้ายกันขุดให้หมด! ข้างใต้นี่มันต้องเป็นสุสานทั้งแถบแน่!”
“สมบัติที่ขุดได้ ทุกคนมีส่วน!”
เหล่าชายฉกรรณ์เกือบร้อยคนได้ยินดังนั้น ตาแดงก่ำขึ้นทันที หยิบเครื่องมือเตรียมแยกย้ายกัน
แต่เสี้ยวนั้นเอง เสียงตะโกนคุ้นหูก็ดังก้องมาจากไม่ไกล
“ข้าดูว่าใครกล้าขยับ!”
เหล่าชายฉกรรณ์ที่เพิ่งจะเริ่มขยับตัวหยุดกริยาพร้อมหน้า หันไปมองตามเสียง
เห็นเพียงปากทางเข้างาน แสงเพลิงกะพริบวูบวาบ เงามนุษย์กลุ่มใหญ่กำลังรุดเร็วมา คนนำคือหูอีเตาผู้ใบหน้าเย็นเยียบราวน้ำแข็ง!
เบื้องหลังมีพี่น้องแกนหลักแห่งกลุ่มขนส่งทางน้ำกว่าร้อยคนถือพลองติดตามมา ต่างคนต่างมีสีหน้าไม่เป็นมิตร
หูอีเตาก้าวเข้ามาดู เพียงแวบเดียวก็เห็นหลุมขุดขนาดมโหฬาร และแผ่นหินริมหลุมที่น่าตกตะลึง
เห็นภาพนี้ หูอีเตาโกรธจนพูดไม่ออกสักคำ
“ทุกคนหยุดให้มันชะงัก!”
หูอีเตาฉกเสียมจากมือคนข้าง ๆ กระแทกลงพื้นอย่างแรง
ด้วยคำสั่งเพียงเสียงเดียว เหล่าชายฉกรรณ์ที่เพิ่งถูกโลภะครอบงำจนหมดสติ ต่างวางเครื่องมือในมือลง ไม่กล้าขยับแม้แต่นิดเดียว
หูอีเตาจึงหันกลับมาอย่างช้า ๆ จ้องตรึงอาหูท่ามกลางฝูงชน
“อาหู”
“เจ้าตอบแทนข้าเช่นนี้งั้นรึ?”