กฎธรรมชาติลำดับที่ 12 สำเร็จแล้ว
ร่างของหลูหลินปลดปล่อยคลื่นพลังลับ ๆ ล่อ ๆ ออกมา
คลื่นพลังนั้นดำรงอยู่ไม่ถึงครึ่งลมหายใจก็ถูกหลูหลินกดข่มลงเอง แต่เพียงครึ่งลมหายใจนั้นเอง ก็ดึงดูดความสนใจของอัจฉริยะแห่งฟ้าทั้งสาม
“ฮึม!”
เหนือศีรษะ อัจฉริยะแห่งฟ้าทั้งสามที่กำลังปะทะกันรุนแรงต่างหยุดมือพร้อมกัน
เงาอุ้งเล็บของร่างธรรมเชี่ยงฉีหยุดค้างกลางอากาศ ฝูงเซาคงคงค้างอยู่บนวิถีการพุ่งเข้าหา ใบเหวี่ยงสั่นสะเทือนของลำดับชั้นหมายเลขเจ็ดหยุดนิ่งอยู่บนจุดสูงสุดของวงโค้งการสับ
ญาณรับรู้ระดับจอมเต๋าถึงขีดสุดทั้งสามสายจับภาวะผิดปกติที่พร่าเลือนหายวับข้างล่างได้พร้อมกัน
การเพิ่มพูนแห่งมรรคาของพลังเซียนเปลี่ยนไปแล้ว!
การเปลี่ยนแปลงนั้นละเอียดลออเหลือเกิน คนภายนอกไม่อาจรับรู้ตัวเลขที่แท้จริงได้ แต่อัจฉริยะแห่งฟ้าทั้งสามรู้สึกได้ชัดเจนว่า ภายในครึ่งลมหายใจนั้น พลังของหลูหลินพุ่งพรวดขึ้นไม่ต่ำกว่าสองเท่า
เหยาซิงก้มมองลงไปด้านล่าง เห็นลวดลายสีดำสนิทกำลังไหลเวียนช้า ๆ อยู่บนผิวกายของหลูหลิน
ลายเส้นนั้นเริ่มจากอก ไหลไปตามเส้นพลังสู่สองแขน ลำคอ ทุกเส้นสายล้วนมีเศษส่วนแห่งกฎแห่งการทำลายล้างหมุนเวียนอยู่ภายใน
ลวดลายแบบนี้ เหยาซิงคุ้นเคยยิ่งนัก
กฎแห่งการทำลายล้างของตระกูลงูเหลือมทอง
“เขา.....”
รูม่านตาสัตว์สีทองของเหยาซิงหดตัวจนเล็กลิ่ว
“ในสถานการณ์แบบนี้ เขาหลอมรวมกฎธรรมชาติใหม่?”
สายเลือดของฉีชงในร่างเหยาซิงร้องเตือนขึ้นอย่างบ้าคลั่ง
มิใช่เพียงเตือนต่อพลังปัจจุบันของหลูหลินเท่านั้น หากแต่เตือนต่อศักยภาพที่เขาส่อประจักษ์ออกมาด้วย
มนุษย์เผ่าหนึ่ง ที่อยู่ท่ามกลางการล้อมประชิดลอบสังหารจากจอมเต๋าระดับจุดสูงสุดสามร่าง กระแสกฎวุ่นวายจากดวงตาพายุซัดสาด และสภาพบาดเจ็บทั่วร่างกาย ยังฝ่าฝืนหลอมรวมกฎใหม่ได้.....