แสงสองสี ดำและทอง หมุนวนเปล่งประกายราวกายสาง ลำแสงพิฆาตถูกบีบรัดอยู่ในอุ้งมือ พลังงานอนุภาคไม่อาจหลุดรอดได้แม้แต่น้อย
นิ้วทั้งห้าออกแรง
“แคร่ก!”
ลำพลังงานถูกบีบแตกละเอียดด้วยพลังกายล้วน ๆ เศษอนุภาคสีแดงเลือดนกพุ่งกระจายไปทุกทิศ ระเบิดออกเป็นกลุ่มแสงสีขาวจ้าภายในดวงตาพายุ
ลำกล้องสะสมพลังงานที่อกของลำดับชั้นหมายเลขเจ็ด ปรากฏรอยแตกไหลย้อนจนเกินพิกัด
เยาซิงมองเห็นภาพนั้นจากเบื้องบน ดวงตาสัตว์สีทองหดเกร็ง แต่ร่างธรรมเชี่ยงฉีเรียกคืนไม่ทันแล้ว
เงาอสูรกายพร้อมพลังทั้งหมดของกฎที่หลอมรวมเข้าด้วยกัน ทุบลงมาจากท้องฟ้า เขี้ยวงับประสาน มุ่งกลืนหลูหลินทั้งเป็นเข้าไปในปากสัตว์
ขากรรไกรบนกดลงถึงขมับ ขากรรไกรล่างกำลังหุบเข้า
หลูหลินมิได้หลบหลีกแม้แต่น้อย มือซ้ายเงยขึ้นรองรับขากรรไกรบนของร่างธรรมเชี่ยงฉีไว้
มือขวากดลง นิ้วทั้งห้าเกาะกระหนกเข้าไปในกระดูกสัตว์ของขากรรไกรล่าง
เนื้อกายแห่งของวิเศษชั้นเต๋าแรกกำเนิดแบกรับพลังอำนาจที่เพิ่มพูนถึงสองพันสี่สิบแปดเท่า แขนทั้งสองข้างนูนขึ้นสูง
ร่างธรรมเชี่ยงฉีกัดไม่ลง ขากรรไกรบนถูกมือซ้ายรองรับ แน่นิ่งราวจารึก
ขากรรไกรล่างถูกมือขวากุมตาย หุบไม่ได้
ปากของเงาอสูรกายจึงถูกผู้บำเพ็ญแห่งเผ่ามนุษย์ที่เล็กกว่ามันนับสิบเท่าบีบเปิดออกด้วยแรงล้วน ๆ
เมื่อเห็นดังนั้น สีหน้าเยาซิงเปลี่ยนไปทันที
ร่างธรรมเชี่ยงฉีผูกพันกับจิตวิญญาณของนางโดยตรง ทุกการสะเทือนที่ร่างธรรมได้รับจะถ่ายทอดกลับสู่ร่างแท้จริงทันที
นางรับรู้ได้ชัดเจนว่าในการปะทะด้วยพลัง ร่างธรรมไม่ได้เปรียบหลูหลินแม้แต่นิดเดียว
เป็นไปไม่ได้
ร่างธรรมเชี่ยงฉีคือการสืบทอดจากอสูรกายโบราณ ดำรงอยู่มาก่อนพันโลกมหึมาแห่งจักรวาลนี้จะถือกำเนิด