ชายขอบหุบเหวดาวแตกสลายแตก
มารเฒ่าซิงเมี่ยจ้องมองภาพตรงหน้าที่หนีไปสอง บาดเจ็บไปหนึ่ง ตาค้างอยู่ครู่ใหญ่จึงได้สติ
ร่างเทพเชี่ยงฉีถูกหลูหลินฉีกขาดด้วยแรงมือ ลำแสงพิฆาตถูกบีบแตกด้วยมือเปล่า ภูมิคุ้มกันตามกฎธรรมชาติแห่งการกลืนกินของมันถูกบดขยี้เสียต่อหน้าต่อตา
นี่สิ่งใดที่ผู้ถึงขั้นจุดสูงสุดแห่งอัครปราชญ์จะทำได้?
แล้วการเพิ่มพูนแห่งพลังเซียนแบบนี้มันเป็นเรื่องอะไรกัน?
ผู้เยาว์คนนี้ได้สลายรวมกฎธรรมชาติไว้สักเท่าใดกัน ช่างมีความต่างของพลังรบขนาดนี้!
"หลายพันเท่า?"
"การเพิ่มพูนของกฎหลายพันเท่า?"
"ผู้เยาว์คนนี้จะเดินตามหนทางแห่งฐานรากเต๋ออันสูงส่งจริงหรือ?"
ตลอดชีวิตของมารเฒ่าซิงเมี่ยเคยพบผู้ยิ่งใหญ่แปลกเลิศมานับไม่ถ้วน ล่าสุดก็มีลู่ยวนคนหนึ่ง ส่วนเต้าจื่อรุ่นก่อน ๆ รวมกันก็นับได้อีกกองหนึ่ง
ทว่าไม่มีสักคนที่ใช้วิถีแบบเดียวกับหลูหลิน
การเพิ่มพูนพันเท่ายังนับเป็นระดับแนวหน้าสุดในบรรดาเต้าจื่อทั้งหมด ตลอดประวัติศาสตร์ของสัมพันธมิตรเต๋อ เต้าจื่อที่เพิ่มพูนได้ถึงพันเท่าก็นับได้ด้วยสองมือ
แล้วหลายพันเท่าเล่า?
"สิ่งใดกันที่มันเป็นปิศาจร้ายถึงเพียงนี้!"
…...
เหยาซิงลอยอยู่กลางอากาศมองลงมา กระแสปั่นป่วนใจกลางดวงตาพายุถูกกวาดล้างจนสะอาด หลูหลินยืนอยู่กลางสุญญากาศอันเด็ดขาดนั้นพอดี
ผิวกายของเขามีแสงสองสี คือดำกับทอง สลับหมุนเวียน ลายมืดแห่งกฎแห่งการทำลายล้างไต่จากอกขึ้นไปถึงลำคอ แล้วแผ่ขึ้นไปจรดครึ่งแก้ม