อริยเต๋าผนึกฟ้าขั้นอริยเต๋าฟันดาบหนึ่งลงมาเหนือศีรษะ เงื่อนดาบสีแดงมืดฉีกผ่านระเบียบแห่งกฎทั้งหมดที่หลงเหลืออยู่ในแกนกลางของดวงตาพายุ แม้แต่กาลเวลายังแข็งค้างสนิทไปภายใต้ดาบหนึ่งนี้
แม้วิชาเคล็ดคืนสู่ต้นกำเนิดในร่างหลูหลินจะหมุนวนจนถึงขีดสุด เพิ่มพูนถึงสองพันสี่สิบแปดเท่า แต่ใต้แรงกดดันของอริยเต๋าที่บดขยี้ลงมา ก็ดูเหมือนไม่มีตัวตน
นี่คือเหวลึกระหว่างขอบเขต
ช่องว่างระหว่างยอดขั้นอัครปราชญ์กับอริยเต๋า ไม่ใช่จำนวนเท่าของการเพิ่มพูนจะสมานได้ แม้จำนวนกฎก็ไม่อาจชดเชย นั่นคือความต่างในหลักมูลฐานของระดับชีวิต
หลูหลินมองเห็นดาบปีศาจ เห็นริ้วลายกฎที่ไหลผ่านบนคมดาบ เห็นเจตจำนงของอริยเต๋าที่ถูกผนึกไว้ในลายเส้นกำลังหมุนวนอย่างบ้าคลั่ง
แต่เขาไม่อาจต้านทานได้แม้แต่น้อย เนื้อกายถูกกดขี่จนสนิท ความคิดยังค้างอยู่ที่วินาทีก่อนจะพบเห็นดาบปีศาจ
ดาบปีศาจเคลื่อนเข้าใกล้ ห่างจากกลางคิ้วของหลูหลินเพียงสามช่วงฟุต
เบ้าตาแนวตั้งที่สลายโสมมของเหยาซิง เปล่งประกายแห่งความสำราญใจขึ้นมาชั่วขณะ
เหยาซิงที่กำลังจะสิ้นใจ แม้ชีวิตจะรี่หายไปทุกขณะ แต่ก่อนสำนึกจะมลายสิ้น ก็ได้เห็นวิถีโค้งของดาบปีศาจที่ฟันลงมา
นี่คือไพ่ตายค้ำชีวิตที่อริยเต๋าผนึกฟ้าผนึกไว้ในสายเลือด
อริยเต๋าผนึกฟ้า อริยเต๋าช่วงปลายยอดสุด ผู้ยิ่งใหญ่แห่งเผ่าปีศาจที่ห่างจากครึ่งก้าวปฐมเต๋าเพียงช่วงแคบหนึ่ง
ที่ขั้นเซียนศักดิ์สิทธิ์ ไม่มีทางรอดกลับเป็นแน่
แม้เนื้อกายจะเป็นของวิเศษชั้นเต๋าแรกกำเนิด แม้การเพิ่มพูนของกฎจะถึงพันเท่า
ในต่อหน้าหนึ่งสำนึกนี้ ล้วนไร้ความหมายทั้งสิ้น
“ตาย...”