ในอุ้งมือของหลูหลิน เศษกฎทั้งสามส่องประกายทองอลังการ ค่อย ๆ ลอยสู่ท้องฟ้า
ทั้งสามดึงดูดกันเอง ในที่สุดก็หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกลางอากาศ กลายเป็นตราประทับสมบูรณ์ที่แผ่รัศมีห้าสีไหลเวียน
ตราประทับลอยนิ่งเบื้องหน้าเขา แผ่คลื่นกฎอันไร้ขอบเขต แรงดึงดูดไร้รูปเนื้อธรรมแผ่ออกจากแกนกลางของตรา ชี้ตรงไปยังทิศตะวันตกเฉียงเหนือนอกเมืองราชธานี
นี่คือที่ตั้งของดินแดนต้องห้ามกุยซือหรือ?
เมื่อตราประทับปรากฏขึ้น หลูหลินรู้สึกได้ชัดเจนว่าพลังในกายสงบลง ความเดือดดาลที่มารจิตก่อให้ก็เงียบลงชั่วคราว
“หลูเกอ”
เสียงหนึ่งดังมาจากด้านหลัง จักรพรรดินีเจาหนิงลงจากหอมุมกลางคืน เดินมายืนเคียงข้างหลูหลิน
นางสำรวจหลูหลินตั้งแต่หัวจรดเท้า เมื่อแน่ใจว่าไม่เป็นอันตรายใหญ่หวังจึงเงยหน้ามองตราห้าสี ดวงตาซับซ้อนด้วยอารมณ์นับประการ
“เจ้ากำลังจะไปดินแดนต้องห้ามกุยซือ?” จักรพรรดินีเจาหนิงเอ่ยเสียงเรียบ
หลูหลินพยักหน้า แล้วเก็บตราประทับกลับคืนสู่กายอย่างระมัดระวัง
“ดินแดนต้องห้ามกุยซืออันตรายเล็งคน หลีหวงวางแผนสังหารไว้นับชั้น เจ้าไปไม่ได้” จักรพรรดินีเจาหนิงเก็บคำไว้นาน ในที่สุดก็กลั้นไม่ได้ต้องเอ่ยออกมา
หลูหลินส่ายหน้า “ข้าต้องไป ไม่มีทางเลือกอื่น”
“เจ้าคือเสาหลักของต้าเชี่ย ความเป็นความตายของเจ้าผูกพันกับการดำรงอยู่ของแผ่นดินทั้งผอง!” จักรพรรดินีเจาหนิงเงยเสียงขึ้น ก้าวไล่เข้ามาทีละก้าว ดวงตาจับจ้องหลูหลินไม่ห่าง
“กระหม่อมน้อยปฏิเสธไม่ได้ หากข้ามีเหตุไม่คาดคิด ใครจะคุ้มครองแผ่นดินหมื่นลี้นี้?”