“ข้ายอมเข้าไป”
หลูหลินไม่ลังเลแม้ครึ่งจิตครึ่งใจ เอ่ยอย่างสงบนิ่ง
จักรพรรดินีเจาหนิงกับหวังเซี่ยยืนอยู่เบื้องหลัง สีหน้าเคร่งเครียด มิได้เปล่งวาจาห้ามปรามแต่ประการใด
ตั้งแต่ก้าวเท้าเข้าสู่หุบเขาวั่งเชวียนเมื่อครู่ ก็มิได้มีทางย้อนกลับอีกต่อไป
ครืน ครืน ครืน!
เมื่อคำพูดของหลูหลินจบลง ประตูสัมฤทธิ์ยักษ์สูงถึงร้อยจั้ง ก็เปิดออกจนสุด
เบื้องหลังประตู คือมิติสยองแห่งหนึ่ง
ที่นี่ไม่มีฟ้า ไม่มีแผ่นดิน ปราศจากอื่นใดนอกจากความไร้ขอบเขตอนันต์
กระจกยักษ์ที่แตกร้าวนับไม่ถ้วน ลอยนิ่งอยู่ในห้วงว่างเปล่านั้น สะท้อนซ้อนทับกัน ผ่าความว่างออกเป็นมิติอันอลวนไร้ที่สิ้นสุด
ทุกใบกระจกสะท้อนภาพต่างกันอย่างชัดเจน คือ "ความเป็นไปได้" ที่แตกต่างล้นเหลือ
มีศึกสงครามม้าศึกเกราะเหล็ก มีควันหม้อไฟในย่านตลาด มีความรักระหว่างชายหญิง และยังมีความโดดเดี่ยวเย็นชาทั้งหลาย......
“ไปกันเถิด” หลูหลินก้าวเท้านำ ย่างเข้าสู่โลกเบื้องหลังประตู
จักรพรรดินีเจาหนิงกับหวังเซี่ยเดินตามติดกันไป
วินาทีที่ทั้งสามเหยียบย่างเข้าสู่มิตินั้น
หึ่ง!
ความว่างทั้งมิติสั่นสะเทือนรุนแรง
กร๊าก! กร๊าก! กร๊าก!
เสียงแตกหักอันกระจ่างใส ดังระงมขึ้นพร้อมกันจากรอบทิศ
ใบกระจกนับไม่ถ้วนที่ล่องลอยอยู่ในห้วงว่าง เมื่อถึงตอนนี้ ก็แตกร้าวพร้อมหน้า
ซ่า!
กระจกระเบิดออกกลายเป็นจุดแสงนับพันล้าน จางหายไป
ตามมาด้วยหมอกดำนับไม่ถ้วน พวยพุ่งทะยานออกจากตำแหน่งที่กระจกแตกสลาย
หมอกดำม้วนคลั่ก แฝงเจตนาร้ายและกลิ่นอายแห่งการทำลายล้าง อึดใจเดียวก็เต็มปรี่ทั่วทั้งมิติ กลืนแสงสว่างจนมิด