แสงสีเทาขาวของแผนภพมหัศจรรย์ได้ปกคลุมร่างของหลูหลินจนหมดสิ้น
ร่างกายของหลูหลินแข็งค้างในทันที
ภายในกาย โครงสร้างที่หลอมรวมกฎทั้งสิบสองไว้สั่นสะเทือนรุนแรง สายธารเชื่อมโยงของกฎถูกตัดขาดทีละเส้น
เส้นแรก สายเชื่อมของกฎแห่งการทำลายล้างขาดสะบั้น ลวดลายมืดคล้ำบนผิวกายจางหายไปพรูด
เส้นที่สอง กฎธรรมชาติแห่งมิติขาดลง รากฐานสีทองที่แผ่ออกนอกผิวหนังค่อยถอยหาย
เส้นที่สาม ที่สี่ ที่ห้า...
ลวดลายสีดำทองบนร่างของหลูหลินถอยจางอย่างรวดเร็ว การเพิ่มพูนของกฎถึงสองพันสี่สิบแปดเท่า ณ วินาทีที่สายเชื่อมของกฎถูกตัดขาด ย่อมสูญสิ้นรากฐานที่จะหมุนเวียนได้
ตี้เจียจ้องมองภาพตรงหน้า เสียงหัวเราะเยาะเย้ยยิ่งคลั่ง
"เมื่อปราศจากการเพิ่มพูนของกฎแล้ว เจ้าเหลืออะไรอีก?"
"ก็แค่เปลือกเปล่าของจุดสูงสุดแห่งอัครปราชญ์เท่านั้น!"
ผู้บำเพ็ญชายก็โล่งอกลง ภาพนางผู้บำเพ็ญถูกหมัดเดียวสังหารในพริบตายังตราตรึงอยู่ในจิต บัดนี้เห็นรัศมีกฎบนตัวหลูหลินถอยจาง หัวใจที่แขวนลอยย่อมตกลงสู่พื้น
"ท่านตี้เจียทรงปัญญา วิชาเด็ดขาดสวรรค์โลกปรากฏเพียงครั้งเดียว หนูน้อยคนนี้ก็เป็นแต่เนื้อบนเขียงเท่านั้น..."
ตี้เจียได้ยินดังนั้นยิ่งหัวเราะก้อง
"ฮาฮาฮาฮาฮาฮา!"
นางก้าวเดินไปข้างหน้าหนึ่งก้าว แสงทองในดวงตาแนวตั้งไหลริน ใบหน้างามวิเศษที่แฝงความพิลึกพิลั่นเต็มไปด้วยความสำราญเหนือหัวผู้อื่น
"วิชาแห่งยุคปัจจุบันงั้นหรือ?"
ตี้เจียเอียงศีรษะ น้ำเสียงเต็มไปด้วยการเยาะเย้ย
"สามกัลป์ก่อน เปิ่นกงยืนอยู่บนยอดสุดของรุ่นเดียวกันแล้ว สามกัลป์แห่งการหลับใหล สามกัลป์แห่งการสะสม ระดับของกฎที่พวกเจ้ามดไร้ค่าแห่งยุคนี้แม้เผาชีวิตทั้งชีวิตก็ไปไม่ถึง เปิ่นกงข้ามผ่านมาก่อนจะปิดตาหลับเสียอีก"