กลางอากาศ ชายผู้บำเพ็ญนั้นตอบสนองช้าไปหนึ่งจังหวะ
นิ้วยังคาบอยู่บนองค์กระบี่ยาวตัวอ่อนสมบัติ สมองยังไม่ทันหลุดพ้นจากความปลาบปลื้มเมื่อครู่
เมื่อรู้สึกได้ถึงพายุกฎอำราเผาผลาญฟ้าพินาศพิภพที่พุ่งมาจากเบื้องหลัง รูม่านตาหดเกร็ง สัญชาตญาณบังคับให้เขาคลายนิ้ว หมายถอนตัวถอยห่าง
แต่ทุกอย่างสายเกินแก้
เมื่อรู้ตัวได้ ร่างของหลูหลินก็ปรากฏอยู่เบื้องหน้าเสียแล้ว
ไร้การเปลี่ยนผ่าน ไร้ลางบอกเหตุ เมื่อประเดี๋ยวก่อนยังอยู่ห่างไกลร้อยลี ประเดี๋ยวเดียวก็มาอยู่เฉพาะหน้า
ความเร็วที่ระเบิดออกจากร่างของวิเศษชั้นเต๋าแห่งวิถีแห่งแรกกำเนิดภายใต้การพลังเสริมสองพันสี่สิบแปดเท่า ได้ข้ามขีดจำกัดการตอบสนองของผู้บำเพ็ญทุกคนในระดับนี้ไปแล้ว
อุ้งมือกางออก คว้าเข้าที่ลำคอของชายผู้บำเพ็ญ
ลูกตาของเขาเบิกโปล่งทันที สองมือฟาดฟันใส่แขนของหลูหลินอย่างคลั่ง พลังมารของผู้ถึงขีดสุดจอมเต๋าระเบิดออกทั้งหมด พยายามจะสะบัดหลุด
แต่เผชิญหน้ากับร่างกายของวิเศษชั้นเต๋าแห่งวิถีแห่งแรกกำเนิดประกอบการเพิ่มพูนของกฎสองพันสี่สิบแปดเท่า มือนั้นมั่นคงยิ่งกว่าโซ่ตรวนใด
นิ้วของหลูหลินบีบกระชับ
“แคร่ก!”
เสียงกระดูกคอแตกหักดังกระจ่างจนแสบหู
หลูหลินไม่หยุด ยังคงออกแรงต่อ พลังอำนาจกฎถ่ายเทเข้าสู่ร่างชายผู้บำเพ็ญ ไหลผ่านกระดูกคอที่แตกสลายพุ่งตรงเข้าสู่ทะเลญาณ
อาาก
เสียงร้องทุกข์ของชายผู้บำเพ็ญค้างคากลางครึ่งเสียงก็ขาดหาย
ทะเลญาณแตกสลาย วิญญาณดับสูญ
บุรุษเทพโบราณผู้ถึงขีดสุดจอมเต๋า แก่นสะสมสามชั่วกัลป์ ในมือของหลูหลิน แม้สามลมหายใจก็ฝืนทานไม่ไหว
หลูหลินคลายมือ ศพร่วงจากกลางอากาศ กระแทกพื้นทุ่งรกร้างจนฝุ่นฟุ้งกระจาย
กระบี่ยาวตัวอ่อนสมบัติลอยค้างอยู่ข้างกาย บนองค์ดาบสีเทาหม่นนั้น ลายสีทองเข้มที่เกิดใหม่กระเพื่อมเต้นเป็นจังหวะเบาๆ
สังหารชายผู้บำเพ็ญแล้ว หลูหลินหันศีรษะ สายตาพาดผ่านแดนอสูร ตกลงบนตัวของตี้เจียห่างออกไปหลายสิบลี