ถ้อยคำจบลง เงาสีทองเงยมือขึ้น แล้วชี้นิ้วลงมา
นิ้วนี้เบาหวิว ร่วงลงสู่ที่ว่าง
แต่หลูหลินสีหน้าเปลี่ยนพลัน
เพราะนิ้วนี้ไม่ได้ตกลงบน "ปัจจุบัน" แต่ตกลงย้อนไปก่อนหนึ่งวินาที
นี่คือวิชาฆ่าฟันสูงสุดแห่งมหาเต้ากาลอวกาศ วิชาลับ "การกัดแย่งกาลเวลา"
ไม่โจมตีศัตรูในปัจจุบัน แต่ทิ่มแทงความประสงค์ฆ่าเข้าไปยังจุดเวลาในอดีต
ลบร่องรอยการดำรงอยู่ของคู่ต่อสู้ใน "อดีต" ทำให้เขาใน "ปัจจุบัน" หายสิ้นไปจากเหตุปัจจัยโดยสิ้นเชิง
เมื่อเจ้าเสียชีวิตไปแล้วเมื่อหนึ่งวินาทีก่อน บัดนี้เจ้าจึงไม่ควรมีชีวิตอยู่
กฎแห่งจักรวาลพันโลกมหึมาจะปรับแก้ "ความผิดพลาด" นี้โดยอัตโนมัติ
ผลมาเร็วเกินคาด
ทั่วทั้งร่างหลูหลินระเบิดความรู้สึกปฏิเสธอันรุนแรงพร้อมกัน ปฏิเสธจากจักรวาลพันโลกมหึมาทั้งมวล
กฎของจักรวาลกำลังบอกว่า เจ้าไม่ควรดำรงอยู่
จากปลายนิ้วเริ่มกลายเป็นเงาลอย ผิวโปร่งใส เนื้อเลือดถอยจาง กระดูกกลายเป็นเงาเยื่อ
ความโปร่งใสนี้ลามไปยังข้อมือและแขนส่วนหน้าด้วยความเร็วสุดจะรั้น
ขณะเดียวกัน เส้นเหตุปัจจัยรอบกายกำลังขาดสะบั้น
เส้นไหมมองไม่เห็นเหล่านี้ ผูกพันมนุษย์หนึ่งไว้กับจักรวาลนี้ทั้งปวง
ครูที่เคยนับถือ ศัตรูที่เคยเอาเป็นเอาตาย ลมหายใจทุกครั้งในอดีต ผืนดินทุกตารางที่เคยย่ำ เส้นเหตุปัจจัยเหล่านี้กำลังขาดลงทีละเส้น
ขาดลงทุกหนึ่งเส้น การดำรงอยู่ของหลูหลินก็จางลงหนึ่งส่วน
หลูหลินตัดสินใจทันที ชักนำกฎแห่งมิติและกฎแห่งเวลาภายในกายขึ้นพร้อมกัน
ในหกกฎแกนกลาง มิติกับเวลาคือสองวิถีที่เขาทำความเข้าใจใกล้ "รากเหง้า" ที่สุด
เพิ่มพูน 4096 เท่าเปิดกว้างสุดกำลัง สองกฎสานเป็นเกราะป้องกัน พยายามปักหมุด "สมอเกี่ยว" ของตนในจักรวาลพันโลกมหึมาให้มั่น