หลูหลินยกมือขวาขึ้น แล้วบีบลงอย่างอาจจะ
อวกาศเบื้องหน้าฝ่ามือถูกการเคลื่อนไหวนั้นลากจูง หดตัวเข้าหากันอย่างรวดเร็ว
ไม่ได้ระดมกฎใดหรือเทพพลังเจ้าเลย หากแต่เป็นแรงบีบของเนื้อกายล้วน ๆ
อวกาศถูกบีบจนกลายเป็นทรงกลมสีทมิฬขนาดเท่ากำปั้น
นั่นคือหลุมดำ จุดเอกฐานที่เกิดจากการถล่มทลายของนิรวาณจนถึงขีดสุด กำลังหมุนอย่างเงียบสงบอยู่ในฝ่ามือของหลูหลิน กลืนกินทุกสิ่งรอบด้าน
นิ้วทั้งห้าของหลูหลินเก้งกับ ทันทีถัดมา หลุมดำก็ถูกบีบจนแตกกระจาย
พลังงานที่ปลดปล่อยจากการแตกสลายของจุดเอกฐานระเบิดกระจายออกมา แต่ยังไม่ทันที่จะส่งผลถึงอวกาศโดยรอบ ก็ถูกสนามแรงโน้มถ่วงที่รั่วไหลออกมาจากร่างของหลูหลินเองกดกลับไปจนมอดสูญไร้ร่องรอย
สภาวะนี้ยอดเยี่ยมนัก!
หลูหลินปิดดวงตาลง วิชาทุกชนิดภายในกายหยุดการหมุนเวียนทั้งปวง
เส้นเลือดลมของวิชาดึงเลือดพันเส้นคืนกลับเข้าที่ การสั่นพ้องของกระดูกในเคล็ดสั่นดาราจมดับลง และวงจรหมุนเวียนอัตโนมัติของคัมภีร์อมตะที่ถูกปรับปรุงใหม่ก็เข้าสู่ภาวะหลับในพลังงานต่ำสุด
หยุดทั้งหมด
ปล่อยให้เนื้อกายกลับสู่สถานะดั้งเดิมที่สงบนิ่งและแท้จริงที่สุด
นิรวาณโดยรอบจมลงสู่ความเงียบงันเฉื่อยชา ไม่มีคลื่นพลังงาน ไม่มีพลังรั่วไหล ไม่มีสิ่งใดเลย
หลูหลินยืนอยู่อย่างเงียบสงบกลางแดนนิรวาณของเขตที่หก ร่างกายไม่มีแม้แต่จังหวะพลังสัญญาณใดไหลเวียน
แต่พอดีความเงียบงันนี้เอง ที่ทำให้การรับรู้ของเขาคมชัดเป็นประวัติการณ์
การสั่นพ้อง ความถี่เดียวกันระหว่างเนื้อกายกับจักรวาล
ความคิดหนึ่งเกิดขึ้นในใจของหลูหลิน
“ไม่ขอสิ่งใดจากทั่วหล้า ขอเพียงร่างของตนเอง”
“เปิดออกมาให้ฉัน!”
ทันทีถัดมา จักรวาลจิ๋วภายในกายสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ความถี่การหมุนรอบตัวของดวงดาวสีน้ำตาลมืดพุ่งสูงขึ้นอย่างกะทันหัน และในชั่วขณะนั้นเองก็บรรจบกันพอดิบพอดีกับจังหวะการเต้นของหัวใจหลูหลิน