ราตรีลึก นอกพระราชวัง เสียงกีบม้ารัวรัญจวนดังแต่ไกลพลันใกล้เข้ามา พุ่งทะยานตรงมาถึงนอกพระตำหนักจื่อเชิน
"จ๊า! จ๊า!"
ผู้ส่งสารนายหนึ่งทั่วกายเปื้อนเลือด ม้าศึกใต้ก้นปากเป็นเม็ดโฟม พุ่งเข้าถึงหน้าประตูวัง แล้วด้วยแรงสุดท้ายก็กลิ้งหล่นลงจากหลังม้า คว่ำหน้าอยู่นอกโรงพระธรรมร้องไห้ครวญ
"ฝ่าบาท! หนังสือม้าเร่งด่วนแปดร้อยลี้จากแดนเหนือ!"
จักรพรรดินีเจาหนิงกำลังทรงอ่านถ้อยคำเปิดประเด็นบทวรรณนโยบายของหลูหลินที่ส่งมาจากสำนักเซิ่งยวนอย่างใส่พระทัย
เมื่อได้ยินการกราบทูล จึงวางกระดาษจดหมายลง พระพักตร์ยังคงรื่นรมย์
เพียงชั่วครู่ หนังสือด่วนก็ถูกถวายขึ้นบนแท่นพระที่นั่ง
เจาหนิงทรงคลี่ออกอย่างใจเย็น
ทอดพระเนตรเพียงครั้งเดียว
รอยยิ้มบนพระพักตร์ของเจาหนิงก็แข็งค้างทันที พระเนตรกลอกกว้าง แม้แต่พระวรกายยังเอนเอียงสั่นน้อย ๆ
"ฝ่าบาท แนวป้องกันของสำนักเซิ่งยวนถูกตีแตก ปีศาจป่าเถื่อนรุกคืบเข้ามาไร้หยุดยั้ง อีกสามวันจะยกทัพถึงราชธานี!"
"ทหารหน้าศึกบาดเจ็บล้มตายนับไม่ถ้วน ขอพระองค์โปรดลงพระองค์ตัดสินใจโดยเร่งด่วน!"
เมื่อได้สติ เจาหนิงจึงจับจ้องผู้กราบทูลไม่วางตา กล่าวอย่างกัดฟัน
"แนวป้องกันของสำนักเซิ่งยวนแน่นหนาดังเมืองทอง นับเดือนปีศาจป่าเถื่อนโจมตีไม่เคยแตก เหตุใดจึงพังทลายลงเสียกระทันหัน?"
ผู้ส่งสารคุกเข่าแนบพื้น กายสั่นเทาดั่งคนไข้หนาว กล่าวขึ้นเสียงสั่น
"กราบทูลฝ่าบาท ตามสายลับจากหน้าศึก ภายในสำนักเซิ่งยวนมีผู้แอบสมรู้ร่วมคิดกับปีศาจป่าเถื่อน เปิดทางจากข้างใน แนวป้องกันจึงพังลงภายในคืนเดียว!"
หนอนบ่อนไส้!