รุ่งขึ้นยามเมาะ ณ พระโรงไท้เหอ
ขุนนางฝ่ายบุ๋นฝ่ายบู๊มาชุมนุมพร้อมหน้า บรรยากาศตึงเครียดจนถึงที่สุด
จักรพรรดินีเจาหนิงประทับบนบัลลังก์มังกรโดยไร้วี่แววอารมณ์ ใต้พระที่นั่งขุนนางที่เพิ่งได้รับแจ้งข่าวศึกคุกเข่ากันเต็มพื้น ไม่มีผู้ใดกล้าเอ่ยปากก่อน
ชั่วคราวนาน
พระเนตรของจักรพรรดินีเจาหนิงกวาดผ่านเหล่าขุนนาง แล้วทรงตรัสเสียงเย็นยะเยือก
"ปีศาจป่าเถื่อนแดนเหนือ ทลายแนวป้องกันของสำนักเซิ่งยวน อีกสามวันย่อมถึงราชธานี"
"เหล่ารัฐบุรุษผู้เป็นที่รัก มีวิชาใดจะขับไล่ข้าศึกหรือไม่"
คำตรัสสิ้นสุดลง ภายในพระที่นั่งยิ่งเงียบงันยิ่งกว่าเดิม แม้เสียงหายใจก็ดังจับได้ชัดเจน
เงียบอยู่ครู่ใหญ่ เสนาบดีกระทรวงยุทธการเป็นคนแรกที่ก้าวออกจากแถว
"ฝ่าบาท กระหม่อมขอออกรบ!"
"ขอโปรดระดมทหารหาญทั่วแผ่นดินโดยทันที ตัดสินศึกแห่งความตายกับปีศาจป่าเถื่อน! จะไม่ยอมให้เผ่าพันธุ์นั้นย่ำเข้าราชธานีแม้ครึ่งก้าว!"
เสียงว่าจบ เสนาบดีกระทรวงพิธีการก้าวออกมาค้านทันที
"วาจาเช่นนั้นผิดยิ่ง!"
"ปีศาจป่าเถื่อนเกรียงไกร ดุร้ายเหลือประมาณ ทัพของเรายังรักษาแนวป้องกันของสำนักเซิ่งยวนที่แน่นดังเมืองทองไม่อยู่ หากประมาทออกประจันหน้า มีแต่บูชายันเปล่าประโยชน์ เพิ่มแต่บาดเจ็บล้มตาย!"
"วิชาเยียวยาแห่งยามนี้ ไม่เสียทีส่งทูตไปเจรจาสงบศึก เสียดินแดนและทรัพย์ แลกความสงบสักระยะหนึ่ง!"
เสนาบดีกระทรวงยุทธการได้ยินดังนั้น โทสะจุดสุดหัวใจ หันกายมาจ้องเสนาบดีกระทรวงพิธีการตรง ๆ
"เจรจาสงบศึกงั้นหรือ! นั่นคือยกแผ่นดินให้เพื่อแลกเกียรติ! มรดกที่บรรพชนแห่งต้าเชี่ยเราประหัตประหารเลือดเนื้อมาสร้าง จะยกมือให้แก่เหล่าปีศาจดื่มเลือดกินเนื้อได้อย่างไร!"
"เจ้าจะเป็นอาชญากรต่อสมเด็จบรรพชนนับพันสมัยรึไง!"