รอบที่สี่ กฎแห่งวิษณุ พลังบริสุทธิ์สิบเก้าเท่า
หลูหลินต่อสู้ได้ยี่สิบเพลง แล้วสะบัดกระบี่เดียวจบชีพ
ในห้องแสดงความเห็น: “???”
“ถอยกันถอยกัน ไม่ต้องดูแล้ว ชนพื้นเมืองผู้นี้มันผีสิงแท้ ๆ อ่านเกมไม่ออกเลย กล้าวางเดิมพันไม่ได้แล้ว.....”
.........
รอบที่ห้า กฎแห่งปฐพี พลังบริสุทธิ์ยี่สิบสองเท่า
หลูหลินถูกไล่ล่าตีลงไปหนึ่งชั่วยาม ก่อนยอมแพ้อย่างตั้งใจเอง
รอบที่หก พลังบริสุทธิ์สิบสี่เท่า สายวิชาเวทมนตร์
หลูหลินใช้เพียงสามกระบวนจบการต่อสู้ กระบี่หนึ่งเส้นทะลวงเข้ากลางคิ้ว
คะแนนสะสมเลื่อนขึ้นลงอยู่ระหว่างศูนย์กับไม่กี่สิบแต้ม บนกระดานจัดอันดับโซนเซียว ชื่อหลูนั้นห้อยแน่นิ่งอยู่ปลายสุดของบันได
ชนพื้นเมืองผู้เคยเอาชนะปาเทียนมาแล้วด้วยเกียรติศักดิ์ วินาทีนี้กลับมีอันดับรองจากท้ายสุด
“เจ้านี่มันสมองมีปัญหาหรือเปล่า ต่อยุทธวิธีแบบนี้ได้ยังไง?”
“ปรับตัวตามสถานการณ์ เลือกเมนูตามคนงั้นหรือ? ก็ไม่ใช่ รอบที่ควรชนะกลับยอมแพ้ รอบที่ไม่ควรชนะกลับฆ่าในพริบตา ตรรกะแบบนี้มัน....”
ประโยคจากหวงเหลยปรากฏขึ้นอีกครั้ง
“ข้าค้นพบแล้ว! ชนพื้นเมืองนี่เจอผู้แข็งแกร่งก็ยอมแพ้ เจอผู้อ่อนแอก็ฆ่าในพริบตา มันกลัวเขี้ยวกลัวอ่อนชัด ๆ! พันธมิตรเต๋า คืนเงินข้าเดี๋ยวนี้!”
บรรดาผู้ชมหัวเราะครืนทั้งที่
แต่ไม่มีใครสนใจสำรวจให้ลึกว่า ก่อนทุกครั้งที่เขายอมแพ้ ต้องรับท่าไม้จากกฎนับประการเท่าใด และเส้นทางการหมุนเวียนของกฎนับประการนั้น ถูกเขากลืนเก็บเข้าทะเลญาณไว้ครบถ้วนเพียงใด
…….
เบื้องในวิหารเทพเซียว ฉื่อเซียวเหยียนดึงบันทึกการต่อสู้ทั้งหลายรอบที่ผ่านมาออกมาทั้งหมด กางเรียงบนม่านแสงเบื้องหน้า แล้วไล่เปิดทีละรอบ
พลังฝีมือคู่ต่อสู้ การเลือกลงมือของหลูหลิน จังหวะที่ยอมแพ้ เงื่อนไขที่เลือกสังหารในพริบตา