พื้นธรณีสั่นสะเทือนเพียงหนึ่งครั้ง
เสียงแจ้งเตือนการสังหารดังขึ้น
หลูหลินก้มมองแผงคะแนน อันดับของเขา คือ 1
เขาเรียกบันไดอันดับของสายประลองออกมาอย่างไม่ใส่ใจ กวาดสายตาดู ผู้นำอันดับของโซนเซียว มีคะแนนถึง 112 ส่วนตัวเขา..... หลูหลินเลื่อนลงล่าง ๆ ไกลโพ้น เลยจากสี่สิบล้านเป็นเศษ จึงพบชื่อของตน
ท้ายสุดของบันได
หลูหลินปิดบันไดอันดับทิ้ง แล้วหันหลังเดินลึกเข้าไปในเงาซากปรักหักพัง
.......
เบื้องหน้าม่านแสง ความเห็นในห้องชมการต่อสู้เป็นอันหนึ่งอันเดียวกันทั้งหมด
“นั่นคือเจ้าถิ่นที่ทุบปาเทียนจนหมอบราบนั่นเหรอ การต่อสู้ครั้งนั้นกินเวลานานแค่ไหน ตั้งร้อยยกกว่าจะรับมือกับคู่ต่อสู้ที่มีพลังศักดิ์สิทธิ์ยี่สิบเท่าได้”
“ก่อนหน้านี้ข้าคิดว่าเจ้าถิ่นผู้นี้จะเก่งขนาดไหน ปรากฏว่าแค่นี้เองสิน่า ว่าแต่ว่ามันอันดับท้ายจึงไม่น่าแปลก”
“บัดนี้มันอยู่อันดับเท่าไร ข้าไล่หาอยู่ครึ่งวันยังไม่เจอ......”
“และอีกเชื้อสายนี้กล้าใช้ชื่อเดี่ยวตัวเดียว ความกล้ามาแต่ไหน!”
“คราก่อนมันชนะได้เพราะปาเทียนประมาท ข้าว่าไว้แล้วใช่ไหม มันก็แค่โชคดี”
“ปาเทียนอยู่ตรงไหน ทำไมไม่มาแข่งเวทีประลอง ไม่ชอบหรือไร”
“ใช่เลย แล้วปาเทียนบัดนี้อันดับเท่าไรแล้ว ข้าไล่หาอยู่ครึ่งวันยังไม่เจอ......”
เสียงด่าทอเต็มบานเพล็ ผู้วางเดิมพันเลิกรากันไปครึ่งหนึ่งโดยพร้อมเพรียง
ภายในวิหารเทพเซียว เซียวเหยียนเรียกภาพย้อนหลังของศึกทั้งหมดออกมาชมตั้งแต่ต้นจนจบ มิได้เอ่ยสักคำ
ชมจบก็พิงพนักเก้าอี้
“เอาผู้คนเป็นกระบี่ไถฝีมือ”
เหล่าบ่าวรับใช้เคียงข้างไม่ทันฟังถนัด รีบเข้ามาถาม “เจ้าชายบัญชาว่ากระไร”