ก้อนหินใต้เท้าภายใต้แรงบีบอัดของกฎแห่งแรงโน้มถ่วง กลายเป็นผุยผงจนสิ้นซาก
รอบด้านในรัศมีร้อยจั้งทั้งหมด ต่างถูกกดทับอยู่ใต้กฎแห่งแรงโน้มถ่วง
หลูหลินยืนอยู่ท่ามกลางนั้น รับรู้ถึงแรงบีบที่ส่งมาจากรอบทิศ พลังศักดิ์สิทธิ์ภายในกายเคลื่อนปกป้องอวัยวะภายในโดยอัตโนมัติ แต่กระดูกก็ยังส่งเสียงลั่นเบา ๆ อย่างขัดสายธรรมชาติ
แล้วหลูหลินก็เก็บกระบี่หยวนเผยไว้
เก็บเข้าไปในทะเลญาณโดยตรง
ยักษ์แรงโน้มถ่วงตรงข้ามเผลอสะดุ้งเฮือก ก้มมองหมัดสองข้างของตน แล้วแหงนมองหลูหลิน นิ่งเงียบอยู่นาน
“เจ้าตั้งใจจะมือเปล่า?”
“อือ”
ยักษ์พยักหน้า ไม่พูดเปล่าอีก ลงมือทันที
จังหวะที่เท้าเหยียบพื้น พื้นก็ยุบตัวลงอีกสามชุ่น ทั้งร่างพุ่งทะยานเข้ามา หมัดขวานำหน้า กฎแห่งแรงโน้มถ่วงเกาะกุมจนถึงขีดสุดบนหมัด พร้อมความรู้สึกอึดอัดหน้าอกหนักอึ้ง พุ่งเข้าตรงหน้าหลูหลิน
หลูหลินไขว้แขนสองข้างขึ้นรับ
ตูม
รู้สึกราวกับทั้งสองแขนไม่ใช่ของตนเองอีกต่อไป
ร่างเขาถูกปัดกระเด็นไปเกือบยี่สิบก้าว ส้นเท้าครูดพื้นจนเป็นร่อง กำปั้นแตกเลือดไหลลงพื้น
แต่หลูหลินไม่ได้ใส่ใจบาดแผน ทันทีที่เท้าแตะพื้น ความสนใจทั้งหมดถูกกดลงไปในพลังที่ส่งผ่านเข้ามา
วิถีการส่งผ่านของกฎแห่งแรงโน้มถ่วง ต่างจากกฎอื่นที่หลูหลินเคยสัมผัสมาโดยสิ้นเชิง
กฎอื่นระเบิดจากศูนย์กลางแผ่ออกด้านนอก แต่แรงโน้มถ่วงเป็นการกดลงด้านล่าง ไม่ใช่เส้นตรง หากเป็นเส้นโค้ง ดุจวงปั่นขนาดมหึมาที่ดึงเจ้าเข้าสู่ส่วนกลาง แล้วพาดิ่งลงสู่พื้นดิน
เส้นทางการส่งผ่านพลังในกระดูก ก็วิ่งตามแนวโค้งนั้นไปด้วย