"เป็นไปไม่ได้! เจ้าจะบำเพ็ญไอเซียนขึ้นมาได้อย่างไร!"
สือฮ่าวไม่เสียเวลาพูดเปล่า ก้าวย่างเดียวออกไป ชั่วขณะนั้นปรากฏกายต่อหน้าทายาทวิหารเซียน ชกหนึ่งหมัดออกไปอย่างเรียบง่าย
ปัง!
หอกสงครามนิรวาณระเบิกแตกสลาย
ครึ่งร่างของทายาทวิหารเซียนถูกทุบระเบิด โลหิตเปื้อนฟากฟ้า
อัจฉริยะรุ่นแรกที่เหลือตกใจจนตับไตไส้พริ้ง หันหลังหนีทันที
สือฮ่าวกลายเป็นแสงสายหนึ่งพุ่งเข้ากลางฝูงชน เปิดฉากการสังหารหมู่ฝ่ายเดียว
ภายใต้วงไอเซียนที่โอบล้อม ไม่มีผู้ใดฝ่าฝืนคมของเขาได้
ศพของรุ่นแรกตกลงมาทีละร่าง เสียงร้องโหยหวนดังระงม รุ่นแรกที่เคยสูงส่งเหนือผู้คน บัดนี้เปราะบางต่อหน้าสือฮ่าวราวดั่งกระดาษ
หนึ่งหมัดต่อหนึ่งคน ทุบระเบิดจนหมดสิ้น
ภายในหุบเขากลับกลายเป็นฝนโลหิต สือฮ่าวแช่อยู่ท่ามกลางเลือด ไอเซียนหมุนวนรอบกาย ช่างเป็นเทพสังหารที่ไร้ผู้ใดเอาชนะได้จริง ๆ
.........
ใจกลางแดนมรดกยุคเซียนโบราณ สือฮ่าวนั่งขัดสมาธิกลางเตาเผาหมื่นเต้า ด้านบนศีรษะ ไอเซียนเส้นหนึ่งคลุมเครือแต่แผ่ความดุดันไร้ขอบเขต ม้วนวนหมุนเวียนอยู่รอบ
ทุกครั้งที่กระแสลมนั้นสูดคาย คลื่นสะเทือนที่หลงเหลือจากค่ายกลสังหารรอบด้านถูกบดขยี้จนสิ้นสลาย
หนี!
เหล่าอัจฉริยะรุ่นแรกที่ยังรอดชีวิตเหลือเพียงความคิดเดียวในเมืองน้อย
ไอเซียนปรากฏ ธรรมบรรดาหมื่นต้องหลบหลีก
ใครจะกล้าพุ่งเข้าไปหาความตายอีก?
ครึ่งร่างของทายาทวิหารเซียนที่ถูกทุบระเบิดยังคงนองเลือดอยู่บนพื้น หอกสงครามนิรวาณที่ขาดสอบไปตามผนังหิน
ทายาทวิถีธรรมโบราณหลายคนที่รอดชีวิตมาได้อย่างเคราะห์ดี แม้คำดุดันยังไม่กล้าปล่อยทิ้งไว้สักคำ เงาแสงหลบหนีหลายสายพุ่งทะยานขึ้นฟ้า ก้มหน้าหลบตาวิ่งหนีออกนอกหุบเขาอย่างเต็มชีวิต
"อสูรกาย! มันเป็นอสูรกายโดยแท้!"
"หนีเร็ว! เมื่อไอเซียนของมันมั่นคงสมบูรณ์ เราทุกคนต้องตายที่นี่!"
สือฮ่าวไม่ไล่ตาม เขานั่งอยู่กับที่ เงยหน้ามองท้องฟ้าเหนือหุบเขา
กฎของแดนมรดกยุคเซียนโบราณพันกันอยู่ที่นี่ เมฆพายุฟ้าแลบแน่นท้องฟ้า สายฟ้าสีม่วงกลิ้งก้องอยู่ในความลึกของกลุ่มเมฆ นั่นคือคำเตือนของฟ้าดินต่อผู้ที่ลุกขึ้นต้านชะตาฟ้า