สิ้นเสียงกล่าว สือฮ่าวกดกระดูกสูงสุดที่ชุ่มโชกด้วยเลือดนั้นลงไปในอกของฉินเฮ่าอย่างเด็ดขาด
สายเลือดจากแหล่งเดียวกันสองสายพลันก็เกิดแผดเผากันขึ้น
อักขระบนกระดูกระเบิดแสงระยิบระยับ รัศมีอันงดงามห่อหุ้มร่างฉินฮ่าวไว้ทั้งคน เขาคุกเข่าลงกับพื้นอย่างทุกข์ทรมาน พลังชีวิตอันเบ่งบานไหลเวียนวนเวียนไปตามแขนขากระดูกทั้งสี่อย่างบ้าคลั่ง กฎแห่งกระดูกสูงสุดกำลังบังคับปรับเปลี่ยนร่างกายของเขาอยู่
นอกท้องฟ้าดวงดาว คือพันโลกมหึมา
หลูหลินยืนอยู่กลางความว่างเปล่า สติเผลอล่องลอยไปชั่วขณะ
ตลอดการเดินทางที่ผ่านมา สิ่งที่เขาปรารถนาไม่ได้มีอื่นใดนอกจากการคืนชีพของบิดามารดา ของฟูจื่อและทุกคน การกระทำในยามนี้ของสือฮ่าวจึงสั่นคลองกับความปรารถนาลึกที่สุดในจิตวิญญาณของเขาอย่างแรงกล้า
วิถีมารยุทธ์ ไม่ได้บำเพ็ญเพียงพลังอำนาจ หากยังเป็นเส้นเอ็นผูกพันแห่งหัวใจมนุษย์ที่ตัดขาดมิได้นี่ด้วย
หากไร้เส้นเอ็นนี้ แม้เหนือกว่าผู้ใต้ฟ้า แม้สูงส่งเหนือยุคสมัยทั้งปวง ก็เพียงเป็นร่างไร้จิตเย็นเยียบที่เดินไปเท่านั้น
ในมหาฮวง หมู่บ้านหินในที่สุดก็เดินทางมาถึง
สองสามีภรรยาสือจื่อหลิงพลาดพลั้งเดินสะดุ้งเข้าปรี่ไปข้างหน้า โอบกอดร่างไร้อุณหภูมินั้นเอาไว้
"เฮ่าเอ๋ย!"
สือฮ่าวนอนอยู่ในอ้อมอกมารดา ริมฝีปากขยับเบา ๆ ราวกับจะเอ่ยสิ่งใด แต่สุดท้ายก็ได้เพียงสีหน้ายิ้มอย่างหมดห่วงออกมา
เขาอ่อนล้าเหลือเกิน คำสาปพลิกดวงดึงเลือดเนื้อสุดท้ายในกายเขาออกไปจนหมดสิ้น
อ้อมแขนที่เคยชูกระหน่ำหม้อทองแดงยักษ์หนักแสนเจิน ที่เคยกวาดล้างเหล่ายอดฝีมือแห่งทะเลเหนือ บัดนี้ร่วงหล่นลงอย่างไร้เรี่ยวไร้แรง
ชีวิตขาดสะบั้นลงโดยสิ้นเชิง
ชั่วขณะนั้น แดนชั้นต่ำทั้งแปดแว่นแคว้นต่างพากันโศกเศร้า
ปัง!
สายฟ้าคำรามหึ่ง ฝนสีเลือดเม็ดโตโหมตกกระหน่ำลงมา เหล่าชีวิตนับไม่ถ้วนเงยหน้ามองฟ้า ซาบซึ้งถึงความโศกเศร้าดังกล่าวที่หาถ้อยคำใดมาบรรยายมิได้