มือยักษ์ของประมุขวิหารเซียนกดลงมา ปริภัณฑ์ถูกผนึกสนิท
เหนือศีรษะสือฮ่าว ดอกไม้มหาเต้าสามดอกหมุนวนอย่างบ้าคลั่ง พลังเซียนสามสายสะท้อนกันเป็นเกราะป้องกันที่แกร่งยิ่ง เขาประสานมือก่อตราประทับ สิบแดนสวรรค์ในกายหลอมรวมเป็นหนึ่ง แสงทองดำสองสีพุ่งทะยานขึ้นฟ้า เคล็ดอวกาศคุนเผยงถูกเร่งจนถึงขีดสุด
แต่ช่องว่างแห่งขอบเขตยังกว้างใหญ่นัก
ผู้แข็งแกร่งระดับประมุข คือสิ่งมีชีวิตที่ยืนหยัดอยู่จุดสูงสุดของสามพันมณฑลเต้า
แม้สือฮ่าวจะบำเพ็ญพลังเซียนสามสายซึ่งไร้ผู้ใดมาก่อน แต่เมื่อเผชิญกับการบดขยี้ด้วยขอบเขต ก็ยังดูอ่อนแอไร้ทางสู้
"เปรี้ยง!"
อั้งมือยักษ์กดลง เงาอวกาศคุนเผยงแตกกระจายในทันที
สือฮ่าวกระอัดเลือดออกมาเต็มปาก ร่างกายใสกระจ่างเหมือนผลึกเต็มไปด้วยรอยแตกลายเหมือนใยแมงมุมชั่วขณะ แต่เขายังคงไม่ถอย จ้องมองประมุขวิหารเซียนไม่วางตา ความเกลียดชิงชังคลั่งไคล้ในอกดุจเปลวเพลิงลุกโชน
ในพันโลกมหึมา หลูหลินเหลือบมองภาพตรงหน้าแล้วส่ายหน้าโดยลำบักใจ
ระดับประมุขก็เพียงอวดโอ่ได้ชั่วขณะเท่านั้น เมื่อสือฮ่าวก้าวขึ้นอีกชั้น แม้ประมุขยังต้องวิ่งหนี
ชั่ววูบที่อั้งมือยักษ์ใกล้จะบีบศีรษะสือฮ่าวให้แหลกลาญ
ในสุดห้วงอากาศ ความเขียวขจีสาดส่องขึ้นอย่างฉับพลัน
วินาทีถัดมา กิ่งหว้าอ่อนสีเขียวใสกระจ่างแทะลมออกจากรอยแยก สะบัดเบา ๆ เพียงครั้งเดียว
"เพี๊ยะ!"
อั้งมือยักษ์ที่บังฟ้าบังดินแตกกระจายสิ้นสาย ประมุขวิหารเซียนครางในลำคอ ถอยหลังไปหลายก้าว
ทั่วทั้งสมรภูมิเงียบสงัด
ยักษ์ใหญ่ระดับประมุขหลายสิบองค์ตะลึงงันทั้งหมด
ห้วงอากาศแตกออกจนสิ้นสุด ธรรมนิยมของต้นหว้าขนาดมโหฬารสูงชิดเมฆ ค่อย ๆ ปรากฏขึ้นกลางสวรรค์ปฐพี