เมื่อเห็นหลูหลินไม่เป็นอันตรายแม้แต่เส้นผมภายในอาณาเขตนิรวาณของตน มือของเจิ้นก็สั่นคลอน
กฎแห่งนิรวาณที่เพิ่มพลังถึงเจ็ดสิบเก้าเท่า ปล่อยพลังเต็มที่ การลบล้างขั้นสูงสุดในระดับสสาร ตกลงบนร่างคู่ต่อสู้ แต่แม้แต่ผิวหนังก็ไม่ถลอกเสียด้วยซ้ำ
เจิ้นก้มมองมือของตน พลังกฎแห่งนิรวาณในฝ่ามือยังคงหมุนเวียนอยู่ หากแรงกฎกลับเกิดความปั่นป่วนขึ้นมา
ไม่ใช่ว่าตัวกฎมีปัญหา
แต่จิตของเจิ้นเองสั่นคลอน
เจิ้นบำเพ็ญกฎแห่งนิรวาณมาสี่ร้อยปี ไม่เคยพลาดเลยสักครั้ง
แก่นแท้ของนิรวาณคือการแยกสสารออกจากสภาวะ "การดำรงอยู่" ตามหลักแล้วไม่มีร่างกายใดจะต้านทานการแยกนี้ได้
แต่ร่างกายของหลูหลินกลับไม่อยู่ในเหตุผล
ชั่วขณะที่คมนิรวาณฟันลงไป เจิ้นรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าพลังกฎเมื่อสัมผัสแสงเรืองอ่อนที่ผิวร่างของหลูหลินแล้ว ถูกบดขยี้จนแตกสลายทันที
มีความเป็นไปได้เพียงอย่างเดียว คือความแข็งแกร่งของร่างกายหลูหลินสูงกว่าระดับการรู้แจ้งกฎของตนอย่างสิ้นเชิง
อีกฟากของสังเวียน หลูหลินยืนนิ่งอยู่กับที่ แววตาเรียบนิ่ง
"กฎแห่งนิรวาณสมควรเป็นกฎชั้นสูงจริง ทรงพลังอย่างยิ่ง เกือบจะทะลุการป้องกันร่างกายของข้าได้"
"แต่เบื้องหน้าข้า ไม่ว่าจะกฎชั้นสูงหรือกฎชั้นต่ำ ล้วนเท่ากันหมด!"
"เพราะบรรดาชีวิตทั้งปวงเท่าเทียมกัน"
ว่าแล้ว หลูหลินก้าวย่างไปข้างหน้าหนึ่งก้าว
ชั่วขณะที่เท้าสัมผัสพื้นสังเวียน ลายละเอียดปราณีตผุดขึ้นบนพื้น
ลายนั้นแผ่ขยายจากจุดยืนออกไปด้วยความเร็วสูงลิ่ว ภายในไม่กี่ลมหายใจก็คลุมพื้นที่สังเวียนไปกว่าครึ่ง