กลางกลางคืนแห่งทะเลทรายกรวด ยิ่งสะท้านว้าเหว่ สายลมประหนึ่งถูกแช่แข็ง
สองกำปั้นของหนิวต้าลี่เปล่งแสงทองระยับ ทุกครั้งที่ฟาดออกไป ปีศาจร้ายที่พุ่งเข้าโจมตีก็ถูกบดขยำจนเป็นผุยผง
“เห่า!”
หมัดหนึ่งระเบิดปีศาจร้ายที่พยายามฉีกกัดหลี่หู่จนแตกกระจาย พลังสีดำที่กระจายเต็มที่ถูกแรงดูดจากร่างของหนิวต้าลี่ฉุดดูดเข้าสู่ร่างกาย แสงสีเทาขาวในดวงตาของมันยิ่งเปล่งประกายขึ้นอีก
“เดินตามให้แน่น!” หลูหลินหันกลับมามองแนวรบของกองทัพ ยังไม่มีใครตกหล่น
“สังหาร!”
ทหารหน้าใหม่หยกเกวียนกว่าสามร้อยนาย ยามนี้ไม่เหลือความหวาดกลัวดังครั้งแรกอีกแล้ว
เหนี่ยวดาบเหล็กแน่น โดยมีหนิวต้าลี่เป็นส่วนหัวแหลม ก่อกระบวนทัพรูปกรวย ทะลวงฝ่ากระแสมารดำมืดมิด บุกเจาะทางออกมาได้อย่างยากลำบาก!
ลูกธนูไร้ความหมายแล้ว โจวผิงนำพลธนูเทวะห้าสิบนายชักดาบคู่มือออกมา ปกป้องสองข้างปีกของกองทัพ ตัดฟันพวกที่ลอดหลุดผ่านแนวป้องกันของหนิวต้าลี่เป็นครั้งคราว
ปีศาจร้ายไร้ปลายทาง ความมืดทั่วทั้งทะเลทรายล้วนตื่นขึ้นมา กลายเป็นสัตว์ประหลาดที่บิดเบี้ยว เน่าเฟะ รู้จักแต่การสังหาร
ไม่รู้รบราฆ่าฟันไปนานเท่าไร ทหารในกองทัพเริ่มมีบางคนหมดแรง ฝืนอาชาอาศัยเพียงเจตจำนงเพียงเดียว ฟันดาบ วิ่งฝ่าไป
แสงทองบนร่างหนิวต้าลี่ก็เริ่มหรี่ลง ทุกหมัดที่เหวี่ยงออกไปช้ากว่าเดิมขึ้นเล็กน้อย ลมหายใจหนักหน่วงยิ่งขึ้น
ขณะที่ทุกคนรู้สึกเหมือนใกล้ถึงขีดจำกัด ขอบฟ้าทางทิศตะวันออกเริ่มส่องประกายสีขาวจาง ๆ
รุ่งสางใกล้มาถึง
เมื่อแสงอรุณเส้นแรกแทงทะลุความมืด ฝูงปีศาจร้ายที่บ้าคลั่งรอบด้านส่งเสียงร้องหวีดหวั่นสยดสยอง ร่างกายควันดำไหวอยู่ในแสงจันทร์อ่อน พากันถอยร่น กลับคืนสู่เงามืดใต้ผืนแผ่นดินอีกครั้ง
วิกฤตยุติลงชั่วคราว
“พูดะทับ!”
ในกองทัพ ทหารมากกว่าครึ่งล้มลงนั่งกับพื้นอย่างหมดแรงหลังฝูงปีศาจถอยไป หายใจหอบถี่เป็นช่วง ๆ
หลูหลินถอนพลังเกราะป้องกันจากแผงทรายแม่น้ำเก้า ใบหน้าก็ซีดขาวไม่ต่างกัน
การรักษาเกราะป้องกันระดับนี้เอาไว้ สิ้นเปลืองพลังของหลูหลินไม่น้อยเช่นกัน