ยามฉื่อ ประตูเมืองเหนือแห่งด่านเยี่ยนเหมินกวน
ใต้ประตูเมือง กองทหารใหม่หน่วยเลือกเก็บสามร้อยนาย และธนูสังหารห้าสิบนาย ได้รวบรวมพร้อมรบเรียบร้อยแล้ว
หลี่หู่เดินตรวจเครื่องแต่งกายของทหารไปทีละคน ตั้งแต่ความยืดหยุ่นของเชือกธนูยันคมดาบ ไม่ประมาทแม้เรื่องเล็กน้อย
โจวผิงยืนอยู่หน้าสุดของกองธนู มือเช็ดธนูยาวในมือซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างเงียบงัน
แนวหน้าสุดของแถวทัพ หนิวต้าลี่ยืนหลักชิงอยู่นิ่ง เปลือกตาปรือลงเล็กน้อย ร่างกายแน่นิ่งราวกับหินตรงกลางลมหนาว อกเขาขยับขึ้นลงอย่างสม่ำเสมอ
ภายในร่างเขากำลังมีพลังหนึ่งส่อประกายร้องหากับสิ่งที่อยู่เลยด่านออกไปเป็นระยะ เป็นเสมือนดวงไฟนำทางของกองทหารใหม่
หลูหลินก้าวออกจากโพรงประตูเมือง กวาดสายตามองพวกเขาทุกคน
"คืนนี้ สถานที่ที่พวกเราจะไป เปี่ยมภัยยิ่งกว่าสมรภูมิ"
"ที่นั่นมีศัตรูที่พวกเจ้าไม่เคยเห็น แม้แต่ไม่เคยเคยคิดฝันถึง"
"แต่พวกเจ้าต้องจดจำสิ่งหนึ่ง" หลูหลินหยุดเสียงเล็กน้อย
"พวกเราคือกองทหารใหม่ คือแกนหลักแห่งต้าเชี่ย! หลังพวกเรา คือด่านนี้ คือราษฎรภายในด่านนี้ คือต้าเชี่ยทั้งมวล!"
"คืนนี้ ข้าจะพาพวกเจ้าไปเชือดมาร!"
สามร้อยห้าสิบคนสะบัดอกผึ่งพร้อมกันทันที
"ออกเดินทาง!"
เมื่อหลูหลินสั่งการเพียงถ้อยคำเดียว ประตูเมืองก็เปิดออกช้า ๆ
หนิวต้าลี่เดินนำอยู่หน้าสุด ไม่จำเป็นต้องหันมองเส้นทาง แหล่งกำเนิดพลังเดือดโกรธเกรี้ยวเลยด่านออกไปคือชี้นำที่ดีที่สุด
หลูหลินเดินตามติดกันมา พลังจิ่วซานเหอในร่างหมุนเวียนขึ้นแล้ว ตรึงความระวังไว้ตลอดเวลา
กองทัพเคลื่อนพ้นทะเลทรายกรวดไปอย่างรวดเร็ว แต่ยังไม่ทันร้อยลี ความผิดปกติก็บังเกิดขึ้น