เร็วจนถึงขีดสุด!
เร็วจนสมองของหลี่หู่และโจวผิงจะทันตอบสนองก็ยากยิ่ง
เล็บโค้งที่พันธ์ท่าด้วยเปลวมารร้ายดำสนิท นิ้วทั้งห้างอเป็นเขี้ยว พุ่งตรงเข้าควักศีรษะของหลูหลิน
รูม่านตาของหลูหลินหดเกร็ง ในวินาทีเฉียดตายนั้น เขาไม่ทันจะคิดอะไรเพิ่มเติม พลังแห่งจิ่วซานเหอในกายได้กลายเป็นสัญชาตญาณเสียแล้ว!
หึ่ง!
โล่แสงสีเทาขาวที่หนาแน่นมั่นคงบังเกิดขึ้นหน้าหลูหลินในทันที
วินาทีถัดมา เล็บโค้งปะทะกับโล่แสง
บึ้ม!
เสียงระเบิดกึกก้องดังสนั่นแปรเป็นคลื่นกระแทกที่ตาเปล่ามองเห็นได้ พัดกวาดไปทั่วทุกทิศ
ใต้ดินมหึมาทั้งบริเวณสั่นสะเทือนภายใต้การปะทะสยองขวัญนั้น
"เป๊ะ!"
"อืออา!"
หลี่หู่กับโจวผิงที่ยืนอยู่ข้างหลังแม้จะไม่ทันเอ่ยคำร้องออกมาเต็มปาก ก็ถูกคลื่นแรงปะทะกระหน่ำเหวี่ยงออกไป พ่นเลือดนองแล้วสลบไส้ร่วงลงในทันที
หนิวต้าลี่คำรามลั่น ฝ่าเท้าทั้งสองกุดลงกระแทกพื้นเสียแน่นหนา ร่างสูงใหญ่ส่องประกายทองอร่าม ยอมรับแรงกระแทกนั้นเต็ม ๆ
แต่เพียงหยุดยืนร่างได้ทันที
แรงปะทะที่เหลือลอยก็กลืนกินการป้องกันของหนิวต้าลี่ลง ทั้งร่างถูกกระเด็นถอยหลังไปสิบกว่าก้าว ท้ายที่สุดยังต้องทรุดนั่งลงบนพื้น พ่นเลือดออกมาอึกใหญ่
เพียงคลื่นแรงปะทะจากการเผชิญมือเท่านั้น ก็สยองขวัญเช่นนี้!
แก่นพายุ หลูหลินครางในลำคอ ทั้งร่างถูกพลังมหึมากระเด็นถอยไปเจ็ดแปดก้าว ต้องถอยไปจรดขอบม่านมนต์สีเลือดจึงเรียกสมดุลร่างไว้ได้
หลูหลินเงยมือขึ้น เห็นเสื้อแขนขวาถูกพลังประชิดบดขาดสลาย บริเวณโหนกนิ้วหัวแม่มือมีบาดแผลลึกถึงกระดูก เลือดไหลพราก
แข็งแกร่งเกินคาด!
ร่างบรรพชนที่ถูกหลีหวงหลอมสลายเป็นจักรพรรดิมารนี้ พลังยังไปกว่าขอบเขตครึ่งก้าวปรมาจารย์อักษรไปมากมาย
"ฮ่วย!"
การโจมตีหนึ่งครั้งพลาดเป้า จักรพรรดิมารหลูหยวนไม่หยุดยั้งแม้แต่น้อย เงยหน้าคำรามลั่นฟ้า เปลวมารดำยิ่งบ้าคลั่งกว่าเดิม แปรกายเป็นเงาสะท้อนพุ่งเข้าสังหารหลูหลินอีกครั้ง!
"ท่านลุง!"
หนิวต้าลี่พุ่งทะยานขึ้นจากพื้น เช็ดเลือดที่มุมปาก ดวงตาแดงก่ำ คำรามพุ่งเข้าขึ้นหน้า
"ไสหัวไปให้พ้นเดี๋ยวนี้!"