รูเลือดขนาดเท่าปากชามระเบิดขึ้นกลางโหนกจมูกของอวี้ชิ่ง เลือดจริงสีม่วงเข้มพร้อมกับเศษกระดูกปลิวกระจายออกมาจากรู กระเด็นเต็มหน้าหลูหลิน
หมัดเจาะผ่านเกล็ดเกราะ แทบทะลุตลอดทั้งสันจมูก
“เอ้ยยยยย!!”
อวี้ชิ่งคำรามลั่นด้วยความเจ็บปวดจนหนักใจ ร่างมหึมายาวสามหมื่นเมตรพุ่งสะบัดถอยหลังอย่างรุนแรงจากแรงปะทะของหมัดนั้น
ศีรษะของมันกระเด็นไปด้านหลัง เลือดจริงสีม่วงเข้มหลั่งราดจากท้องฟ้า ปกคลุมม่านฟ้าทั้งผืน
ฝนเลือดตกลงสู่พื้นผิวของดาวสีม่วงเข้มเบื้องล่าง ดังเสียงซ่า ๆ เลือดจริงของสัตว์ร้ายท้องฟ้ากลั่นแฝงแก่นแท้พลังอันรุนแรงสุดขั้ว สัมผัสพื้นดินเพียงครู่เดียวยังกัดกร่อนหินให้กลายเป็นแอ่งลึกเป็นวงกว้าง ควันขาวลอยขึ้นเนือย ๆ
หลูหลินเห็นหมัดเดียวได้ผล จึงพุ่งเข้าประชิดอีกครั้ง
ทันทีที่หมัดถอนออกจากสันจมูกของอวี้ชิ่ง แรงสะท้อนเหวี่ยงเขาไปด้านหลัง แต่ร่างของเขาบิดกลับกลางอากาศ แผ่หลังโก่ง บั้นเอวส่งกำลัง ทั้งร่างกลายเป็นสายแสงดำทองไล่ตามไปทันที
อวี้ชิ่งยังคงสะบัดถอยหลัง ร่างสามหมื่นเมตรเสียศูนย์ แรงเฉื่อยมหาศาลทำให้มันไม่อาจปรับท่าทีได้ทันในเวลาอันสั้น
เพียงได้สติก็ถูกหลูหลินไล่ทันเสียแล้ว
วินาทีถัดมา หลูหลินหุบเข่าทั้งสองเข้าหากัน พลังทั้งหมดของร่างในตอนนี้ถ่ายเทลงสู่กระดูกเข่าทั้งสองข้าง ลายลวดลายดำทองบนข้อเข่าเปล่งประกายถึงขีดสุด
“ปัง!!”
เข่าทั้งสองทุบลงกลางคางของอวี้ชิ่งอย่างหนักหน่วง
เสียงกระดูกแตกก้องสู่แผ่นฟ้า
กระดูกขากรรไกรที่ได้รับพลังจากสายเลือดบรรพบุรุษของสัตว์ร้ายท้องฟ้า แข็งแกร่งพอจะต้านการโจมตีเต็มกำลังของอริยเต๋า บัดนี้ภายใต้แรงกระแทกของเข่าทั้งสองของหลูหลิน ถูกดึงข้อหลุดจนถึงขั้นเคลื่อน