ยิ่งไปกว่านั้น มิใช่เพียงแค่รับไว้ได้เท่านั้น
จุดปะทะ แรงพุ่งชนของอวี้ชิ่งถูกสลายไปเกือบทั้งหมด ร่างสามหมื่นเมตรในอากาศนิ่งสนิท ปลายเขาวงศ์ตระกูลราชาสองกิ่งกดอยู่บนหมัดของหลูหลิน มิอาจรุกก้าวเข้ามาได้แม้แต่คืบ
ลวดลายกฎบนผิวเขาเดียวกะพริบวูบวาบรุนแรง แสงดาวสีม่วงมืดพุ่งทะยานออกจากรอยเกลียว พยายามบดขยี้ร่างเล็ก ๆ เหมือนมดไร้ค่าเบื้องหน้าให้แหลกละเอียด
แต่หมัดนั้นกลับมั่นคงเหลือคณา กระดูกหมัดของวิเศษชั้นเต๋าแห่งวิถีแห่งแรกกำเนิด ภายใต้การเสริมพลังสองพันสี่สิบแปดเท่า แบกรับการชนเต็มแรงของสัตว์ร้ายท้องฟ้าผู้มีสายเลือดบรรพบุรุษได้อย่างมั่นคง แม้แต่ถอยหลังหนึ่งนิ้วก็มิได้
ในดวงตาแนวตั้งของอวี้ชิ่ง เปลวเพลิงสีม่วงมืดสั่นไหวขึ้นครั้งหนึ่ง
มันรับรู้แล้ว จากความรู้สึกที่ส่งกลับมาจากปลายเขา ร่างกายที่แกร่งดังเหล็กกล้า กระทั่งแข็งกว่าเกล็ดเกราะของมันเสียอีก
"เป็นไปไม่ได้!"
อวี้ชิ่งคำรามด้วยความเกรี้ยวกราด ร่างสามหมื่นเมียวเจอพุ่งถอยหลังอย่างรวดเร็ว สองเขาแยกออกจากจุดสัมผัส ก่อนที่ศีรษะจะพุ่งเข้าหาอีกครั้ง ด้วยพลังรุนแรงกว่าเดิมถึงสามเท่า
หลูหลินเห็นดังนั้นจึงเลื่อนร่างไปข้าง ๆ หลบคมเขา ฝ่าเท้าทั้งสองเหยียบลงบนด้านข้างของเขาขวา อาศัยแรงปะทะไต่ขึ้นไปตามรอยเกลียวบนเขา
ความเร็วสูงจนถึงขีดสุด
อวี้ชิ่งรับรู้ว่ามีสิ่งใดเคลื่อนไหวอยู่เบื้องบนศีรษะ จึงสะบัดหัวตามสัญชาตญาณ แรงหนีศูนย์จากการสะบัดหัวของร่างสามหมื่นเมตร บดดาวเล็ก ๆ สักดวงจนแตกร้าวได้ ทว่าฝ่าเท้าของหลูหลินตอกลงในซอกเกล็ดไว้แน่น มิหวั่นไหวแม้แต่น้อย
ร่างของเขาวิ่งขึ้นไปถึงเบื้องบนศีรษะของอวี้ชิ่ง หมัดขวาชูสูง พายุกฎสองสีดำทองถูกอัดลงบนผิวหมัด บีบให้บางลงจนเหลือเพียงความหนาของเยื่อบาง คมกริบจนปริมณฑลหมัดแตกสลายไปเอง