เฉวียนเฉินที่อยู่บนโถงพอได้ยินเช่นนั้น ก็หาขั้นบันไดลงทันที โบกไม้ค้อนลงอย่างหนัก
“เงียบ!”
ชายตาเหลือบมองหลูหลินหนึ่งครั้ง แล้วเอ่ยเสียงเย็นชาว่า “เนื่องจากเป็นการสลับเวรยามระหว่างเพื่อนร่วมราชการ ย่อมมีเหตุผลอันควรเห็นใจได้ ครั้นภายหลังค่อยเข้ามาบันทึกแก้ไขก็พอ”
“สิ่งสำคัญคือ โจวหวนจับได้ในที่เบญจาว่าเจ้าล่วงเกินหม้ายหนุ่ม พยานบุคคลและหลักฐานครบถ้วน นี่ต่างหากคือประเด็นสำคัญ หลูหลิน เจ้าอย่าคิดจะแก้ตัวเอียงซ้าย หลอกลวงสายตาให้เสียเวลาเถิก”
หลูหลินได้ยินดังนั้น ก็ส่ายหน้าหัวเราะเสียงหลุดเสียอย่างกลั้นไม่อยู่
“ท่านผู้ตรวจการเวจว่าถูกแล้ว การสลับเวรยามย่อมเป็นเรื่องเล็ก”
แล้วคำพูดก็เปลี่ยนทาง กลับถามเสียเองว่า “แต่ศิษย์ใหม่ข้าเคยได้ยินมาว่า การสลับเวรนี้ มิได้สลับกันโดยเปล่าประโยชน์ไม่ทราบว่าเป็นเช่นนั้นหรือไม่”
“หวังอู่ยอมรับเป็นคำต่อคำว่า ท่านจ่าโจวให้เงินเข้าห้าตำลึง เขาถึงยอมสลับเวรให้”
“ขอทราบด้วยว่า ท่านเฉิน แล้วโลกนี้มีเหตุผลใดที่ต้องจ่ายเงินจากกระเป๋าตนเองเพื่อขอร้องให้ผู้อื่นสลับวันพักผ่อนแทนกัน ข้อนี้จะอธิบายอย่างไรดี”
คำพูดของหลูหลินเพิ่งจบลง โจวหวนก็เดือดพล่าายถึงหน้า จิ้มนิ้วชี้หน้าหลูหลินด่าเสียงลั่น
“เจ้าพูดไร้สาระ! หวังอู่ไอ้ตัวดีเสเพลนั่น ยังไงก็กล้าพูดเหลวไหล!”
“ที่จริงมันมิใช่แค่ห้าตำลึง! ชั้นให้มันไปยี่สิบเหลียงชัด ๆ!”