ไม่ไกลนัก หูอีเตามองเห็นภาพนั้นเต็มตา
เขากำลังร่วมโต๊ะสุรากับประธานสมาคมพ่อค้าหลายคน แต่หางตาก็ไม่เคยหลุดจากโต๊ะของหลูหลินเลย
เมื่อเห็นท่านหยางเดินมาชวนดื่มแล้วจากไปอย่างใจหาย หูอีเตาก็รู้ทันทีว่าการสนทนาเมื่อครู่คงไม่เป็นที่ชื่นใจนัก
เขากล่าวลาแขกข้างกายอย่างรวดเร็ว แล้วถือจอกสุราเดินก้าวยาว ๆ ตรงเข้ามาหาหลูหลิน
หูอีเตาไม่โง่ที่จะถามเรื่องเมื่อครู่ นั่นไม่ใช่เรื่องที่เขาควรถาม
เขาเปลี่ยนหัวข้อ พูดถึงระบบใหม่ที่หลูหลินออกแบบให้ก๊กเรือขนส่งแทน
“ท่านเอกหลู! แบบแผน ‘เงินเดือนตามอายุงาน’ ของท่านนั้นวิเศษนัก ๆ!”
“บัดนี้พวกเราก๊กเรือขนส่งขึ้นลงเป็นเอกภาพเดียวกันหมด แรงกายของพวกพ้องยามทำงานเข้มแข็งยิ่งกว่าเดิมหลายเท่า! แม้แต่ละวันจะเสียเงินเพิ่มขึ้นบ้าง แต่เมื่อราวีการเพิ่มขึ้น ได้กำไรก็มากขึ้นตาม! เงินนี้เสียคุ้ม! คุ้มยิ่งนัก!”
“หากแต่...เรื่องกันชราที่ว่านั้น เมื่อไรจะจัดการให้พวกเราบ้างเล่า?”
หลูหลินได้ยินดังนั้น จึงยิ้มและส่ายหัว “ท่านรองเจ้าก๊กอย่าเพิ่งใจร้อน ข้าวต้องแบ่งคำแล้วคำ ทางต้องก้าวทีละก้าว เรื่องกันชรานั้น ยังเช้าอยู่”
“ได้ ได้ ข้าไม่เร่งรีบ!”
หูอีเตายิ้มแป้น แล้วก้มตัวเข้ามาใกล้ยิ่งขึ้น อดใจความตื่นเต้นไว้ไม่อยู่ “ท่านเอกหลู เรื่องชายทรายที่ว่าไว้แต่ก่อน ข้าจัดการเช่าซื้อไว้หมดทุกตราแล้วตามที่ท่านสั่ง ท่าเรือกับท่าเทียบเรือริมคลองที่ว่านั้น เมื่อไรจะเริ่มก่อสร้าง?”
หูอีเตานั้นแม้แต่วันเดียวก็ไม่อยากรอ
สำนักตรวจการแลกเปลี่ยนมีรายได้ไหลเข้าแต่ละวันราวดั่งแม่น้ำทองไหล เห็นแล้วแสนจะเจ็บใจ