หลูหลินเดินไปได้ระยะหนึ่ง จึงหยุดยืนชั่วครู่ แล้วมองไปยังทิศของพระตำหนักสีจาง
เมื่อครู่จักรพรรดินีเจาหนิงล่าถอยโดยพลิกวับ และความรู้สึกห่างเหินนั้น หลูหลินจะไม่รู้ได้อย่างไร
เขาย่อมรู้ดีว่าเหตุใดจักรพรรดินีเจาหนิงจึงแสดงปฏิกิริยาเช่นนั้น
นางก็ได้ "เห็น" เช่นกัน
เมื่อเขาช่วยฟื้นฟูพื้นฐานแท้แห่งชีวิตให้นาง เศษความทรงจำเรื่อง "ความเป็นไปได้" ที่ถูกตัดขาด ก็ได้แทรกซึมเข้าไปส่วนหนึ่งในความลึกของทะเลญาณของนางด้วย
นางเห็น 'หลูหลิน' ที่หัวเราะครวญอยู่กลางกองเพลิง
เห็น 'หลูหลิน' ที่จุดระเบิดโลกทั้งใบ พร้อมทำลายทุกสรรพสิ่งพร้อมกันไป
เห็น 'หลูหลิน' ที่ถูกคนรักแท้เชื่อมือกันผนึก จนกลายเป็นสัตว์ประหลาด
หลูหลินหลับตาลง รู้สึกอึดอัดขัดใจในอก
เขาอธิบายไม่ได้ เพราะแม้แต่ตัวเองยังไม่รู้คำตอบ
ภาพเหล่านั้น เป็นเพียง "ความเป็นไปได้" อันเป็นมายา หรือ...อนาคตที่ชะตากำหนดไว้แล้วกันแน่?
ความหวาดกลัวเช่นนี้ หลูหลินรู้สึกร่วมได้อย่างถึงจิตถึงใจ
ดังนั้นเขาจึงเข้าใจปฏิกิริยาของจักรพรรดินีเจาหนิง
เพียงแต่ เข้าใจไม่ได้แปลว่าใจไม่แค้น
นานมาแล้ว หลูหลินพ่นลมหายใจออกมาเป็นก้อน ร่างหายวับไปจากที่เดิม
สามวันผ่านไปราวกับกระพริบตา
ระเบียบของราชธานีฟื้นคืนอย่างรวดเร็วด้วยฝีมือของจักรพรรดินีเจาหนิง
ริบทรัพย์ขุนนางกบฏ ปลอบโยนราษฎร จัดระเบียบทหารรักษาพระองค์ ทุกสิ่งดำเนินไปอย่างเป็นระบบ
สามตระกูลใหญ่ ขง เมิ่ง และซุน ถูกควบคุมตัวไว้ที่สถานีส่งเดินทาง ยังไม่มีการลงโทษ
ตลอดสามวันนี้ หลูหลินไม่ได้พบจักรพรรดินีเจาหนิงอีก อยู่แต่ในพระตำหนักข้าง ทดลองหลอมรวมพลังอันสับสนวุ่นวายที่สืบทอดมาจากเศษกฎเกณฑ์ภายในกาย
ราตรีวันที่สาม หวังเซี่ยมาตามสัญญา
"คนของสำนักม่อยินยอมพบเจ้าแล้ว" หวังเซี่ยยังคงสวมชุดครามตามเคย ริมฝีปากยิ้ม
"สถานที่พบค่อนข้างพิเศษ อยู่ที่หุบผาสะบักห่างเมืองออกไปร้อยลี้"