ช่วงเวลาเดียวกันนั้น ในส่วนลึกของวังหลวงราชธานี
ภายในพระตำหนักสีจางแสงไฟส่องสว่างไพศาล จักรพรรดินีเจาหนิงประทับเพียงลำพังบนพระแท่นราชันย์
ตรงพระพักตร์วางอยู่ไม้ไผ่ม้วนผนึกไว้ด้วยวิชาลับพิเศษ
สิ่งนั้นเป็นสิ่งที่ซุนกว่านลอบส่งคนนำมาให้อย่างเงียบ ๆ บนนั้นบันทึกวิชาต้องห้ามโบราณชนิดหนึ่งที่มุ่งเล่นงานอำนาจสิทธิ์ "นิยาม" ถ้อยคำในนั้นแสดงความจริงใจ อ้างว่าวิธีนี้สามารถผนึกวิญญาณและพลังของหลูหลินให้หมดสิ้นก่อนที่เขาจะควบคุมตนเองไม่ได้โดยสิ้นเชิง แล้วกดทับขังไว้ในห้วงอากาศอันไร้ขอบเขต
ผนึกหลูหลิน...
ภาพต่าง ๆ นานัปการลอยขึ้นในพระโสตปัญญาของจักรพรรดินีเจาหนิง ภาพของ "หลูหลิน" จากโลกต่าง ๆ ที่เสียการควบคุม
"ฝ่าบาท" เสียงแม่ทัพใหญ่รักษาพระองค์ดังขึ้นจากนอกพระตำหนัก
"ว่ามา" จักรพรรดินีเจาหนิงเรียกสติกลับ
"ฝ่าบาท ตามรายงานของสายลับที่ฝังตัวไว้ เมิ่งชุน ประมุขตระกูลเมิงที่ถูกควบคุมตัวอยู่ ล่าสุดท่าทีอาถรรพ์ผิดปกติ แม้จะไม่ได้ออกจากสถานที่พำนักแม้ครึ่งก้าว แต่กำลังส่วนที่เหลือของตระกูลเมิงที่ซุกซ่อนอยู่ในราชธานีกลับรวมพลกันอย่างต่อเนื่องในความมืด"
เมิ่งชุน?
ดวงพระเนตรรูปหงส์เบิกแคบลงเล็กน้อย จักรพรรดินีเจาหนิงทรงครุ่นคิดอยู่ครู่ใหญ่แล้วตรัสเสียงเย็นยะเยือกว่า "เพิ่มกำลังคนเข้าไปเฝ้าติดตามอย่างแน่นหนา อย่าปลุกงูให้ตื่น เจิ้นอยากเห็นเสียจริงว่า ตั๊กแตนปลายฤดูใบไม้ร่วงตัวนี้ จะยังกระโดดโลดเต้นได้อีกสักกี่วัน"
"พ่ะย่ะค่ะ!"
แม่ทัพใหญ่รักษาพระองค์รับองค์แล้วถอยออกไป
ภายในพระตำหนักกลับคืนสู่ความเงียบงันดังปางตาย
จักรพรรดินีเจาหนิงลุกขึ้นยืน ทอดพระองค์ไปยังเฉลียงนอกพระตำหนัก ทอดพระเนตรเมืองราชธานีเบื้องล่าง แสงไฟนับหมื่นนับแสนของเรือนเรือนดั่งดาวระยิบระยับ