ราตรีมืดสนิทราวหมึกหยด
หลูหลินเดินทางกลับยังที่พำนักที่ถูกจัดเตรียมไว้ชั่วคราว ซึ่งเป็นพระตำหนักข้างหนึ่ง
ไม่ได้จุดตะเกียง เขาพิงกายนั่งลงกลางห้องโดยตรง ความคิดในจิตใจยิ่งคลุกคลีมุ่นวนไม่หยุด
เศษแห่งกฎเกณฑ์แม้ไม่อาจคืนชีพฟูจื่อและท่านหลิวได้สำเร็จ แต่ก็เป็นพลังสนับสนุนที่เกรียงไกรมากมายแก่หลูหลิน
หากกระบวนการหลอมรวมเศษกฎเกณฑ์นั้นมิได้ราบรื่น พลังที่บกพร่องยังคงปะทะกระหน่ำอยู่ภายในร่าง ปนเปสับสนรกรรม จำต้องรีบละลายมันให้จงได้ เพื่อหลอมเป็นของตนใช้งาน
หลูหลินปิดเปลือกตา จิตวิญญาณจมลงสู่ภายในร่าง เรียกใช้อำนาจแห่ง "นิยาม" พยายามปรับและนำพาพลังใหม่นี้
แต่เพียงวิญญาณสัมผัสพลังนั้นเป็นทันใด
ตูม!
ทะเลญาณสั่นสะเทือนรุนแรงอีกครั้ง
ภาพมหัศจรรย์พิศวงนับไม่ถ้วน เศษความทรงจำแปลกในความคุ้นเคยนับหมื่นนับพัน ทะลุซอกห่องหลุดเสียนกำกับ ซัดเข้าสู่มโนสำนึก
"อึก!"
หลูหลินคำรามอัดอยู่ในคอ ยังไม่ทันตั้งตัว ทั้งร่างก็ถูกกระแสสายธารมหึมากลืนกินไปทันที
สำนึกถูกลากฉุกไปตามแรงหนึ่ง ร่วงหล่นสู่มิติม่านความว่างเปล่าไร้ขอบเขต
ที่นี่ไม่มีบนล่างทิศทาง ไม่มีเวลาไหลผ่าน
รอบด้านล่องลอยด้วยเงาแสงเลือนรางนับไม่ถ้วน ทุกเงาแสงหนึ่ง มี "หลูหลิน" ยืนอยู่ภายใน
ดวงหน้า รูปร่าง แม้แต่ดวงตาคู่วิเศษสีเขียวหนึ่งดำหนึ่ง ล้วนเหมือนตนเองทุกประการ!
"หลูหลิน" เหล่านี้ยืนอยู่ ณ ปมเวลาและมิติที่ต่างกัน กระทำการใด ๆ ที่แตกต่างลิบลับ
มุมมองของหลูหลินถูกดึงเข้าใกล้โดยบังคับ ภาพหนึ่งขยายขึ้นอย่างรวดเร็วจนเด่นชัดตรงหน้า
นั่นคือราชวงศ์โบราณอันเจริญรุ่งเรืองถึงที่สุด วังหลังต่อเนื่องเป็นแนวยาว พรมขึ้นสู่สุดห้วงเมฆ
"หลูหลิน" นุ่งฉลองพระองค์จักรพรรดิสีเข้มยืนอยู่บนที่สูงนับหมื่นจั้ง ณ เบื้องล่างคือไพร่พลนับล้านที่ห้อมล้อมคารวะโขกศีรษะราวเสียงครืนโครมของทะเลคลั่ง
นั่นคือการรวมแผ่นดินใต้หล้าด้วยพลังแห่งวิถีวรรณ เปิดยุครุ่งเรืองที่ไม่เคยมีมาก่อน