แสงดาบเงากระบี่ แตกพร่าพรวดในชั่วขณะ
อ๋องจิ้งแม้จะเป็นอ๋องชั้นเจ้าชายแต่ก็วรยุทธ์ไม่ธรรมดา
แต่พิทักษ์คนคลุมดำที่ล้อมสังหารเขานับสิบ ล้วนประสานมือกันอย่างเข้าอกเข้าใจโดยไม่ต้องพูด ทุกกระบวนท่าล้วนเป็นการโจมตีที่ร้ายกาจถึงชีวิต
ดาบปะทะกระบี่ แรงปะทะมหาศาลทำให้อ๋องจิ้งเสียงหมัดครวญคลั่ง ปลายเท้าสะดุดลง ร่างแทบทรงตัวไม่อยู่
“ไม่คิดถึงขนาดว่าอ๋องชั้นเจ้าชายยังมาเองด้วย”
บุรุษลึกลับก้าวเท้าย่างกระสบเข้ามาใกล้ เสียงหัวเราะแห้งผากชวนให้ขนหัวลุก
“ไหน ๆ ก็ไหน ๆ สายเลือดราชสกุลหลี่อยู่บนตัวพวกเจ้าก็เปล่าประโยชน์ ดีเหมือนกัน จะได้เก็บกันไว้แต่เช้า”
อ๋องจิ้งกระชับคันดาบแน่น กระหน่ำหนึ่งเพรียกบังคับพิทักษ์เบื้องหน้าให้ถอยไป เมื่อได้ยินดังนั้นสีหน้าจึงแสดงความตกใจเล็กน้อย
“พวกเจ้าเป็นผู้ใดกันแน่”
“คนของฝ่าบาทกำลังรุดมาใกล้แล้ว คิดหรือว่าต้าเชี่ยจะไม่มีผู้กล้า”
บุรุษลึกลับขันหัวเราะเมื่อได้ยิน
“ฝ่าบาทน่ะหรือ”
“เจ้าคิดว่าฝ่าบาทไม่รู้จักการมีอยู่ของพวกเราเชียวหรือ”
อ๋องจิ้งได้ยินเช่นนั้น รูม่านตาหดเกรียว
เหิงอ๋องที่แอบซ่อนอยู่หลังหินก้อนมหึมาต้องสั่นไปทั้งตัว
พวกนี้คือสิ่งใดกันแน่
และอ๋องจิ้ง จะช่วยหรือไม่ช่วยดี
หากไม่ช่วย อ๋องจิ้งตายลงตรงนี้ ตนเองก็จะได้ลดคู่แข่งที่แกร่งที่สุดลงหนึ่ง
ในบรรดาพี่น้องที่ฮ่องเต้พระบิดาทิ้งไว้ มีเพียงน้องชายองค์นี้ที่ทั้งความลึกล้ำ มโนธรรม และแผนการ ล้วนทำให้ตนต้องระแวงกลัว
แต่หากไม่ช่วย ตนพาคนสิบกว่าคนนี้ จะออกไปได้อย่างปลอดภัยจริงหรือ
เมฆความคิดนับพันนับหมื่นหมุนวนในเมืองสมองของเหิงอ๋องราวเปลวเพลิง