ขณะนั้นจิตใจของหลูหลินได้จมดิ่งสู่วิหารบูรณะจิตวิญญาณไปแล้ว
กระดานทรายจิ่วชานเหอหมุนวนรุนแรง การไหลของพลังงานทุกสายสายหนึ่งบนแท่นบูชา ล้วนถูกคำนวณวิเคราะห์ออกมาอย่างชัดเจน
“ทุกคนถอยห่างออกไปห้าสิบก้าว! อย่าเข้าใกล้แท่นบูชา!”
“เซียวหยวนซาน พาคนไปช่วยเหล่าเด็ก ๆ!”
“รับบัญชา!”
เซียวหยวนซานไม่ลังเลแม้แต่นาทีเดียว นำทหารหน่วยตรวจการหน่วยตรวจตราผู้เป็นเลิศ ฝ่าแรงกดดันอันแน่นหนับให้หายใจไม่ออก พุ่งตรงสู่กรงไม้ริมแท่นบูชา
ทนปราณอักษรที่พุ่งกระแทก คว้าดาบในมือฟันระล่ำระลัก แหวกกรงไม้ที่มั่นคงทีละกรง อุ้มเด็ก ๆ ที่หมดสติอยู่ข้างในออกมา แล้วรีบนำพาออกไปภายนอก
“อยากตายหรือไร!”
มนุษย์ลึกลับเห็นดังนั้นโทสะอาบทั้งใบหน้า เห็นเครื่องสังเวยของพิธีกำลังถูกช่วยไป จึงยกมือขึ้นปล่อยลำแสงสีเลือดพุ่งตรงสู่แผ่นหลังของเซียวหยวนซานที่กำลังอุ้มเด็กสองคน!
ลำแสงรวดเร็วดังสายฟ้า แฝงพลังทำลายล้างมาเต็มเปี่ยม
เซียวหยวนซานหาว่าจะหลบหลีกทันเวลาได้อย่างไร
ชั่วขณะนั้น ม่านพลังไร้รูปลอยปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่า ตั้งรับแทนหลังเซียวหยวนซานอย่างแม่นยำ
ลำแสงสีเลือดปะทะเข้ากับม่านพลัง กระตุ้นวงจักรพรรค์หนึ่งวง แล้วสลายหายไปอย่างไร้ร่องรอย
พร้อมกันนั้น กระบี่แห่งวรรณยศทางวรรณอันคมกริบไร้เทียมมา ทะลุอากาศฟันตรงสู่มนุษย์ลึกลับ
“คู่ต่อสู้ของเจ้า คือข้า”
หลูหลินปรากฏกายอยู่เบื้องหน้ามนุษย์ลึกลับเมื่อใดก็มิอาจรู้ได้
ทั้งสองแลกมือกันหลายเพลงในชั่ววูบ
วิชาของมนุษย์ลึกลับพิศวงลวงตา ทุกการโจมตีล้วนแฝงปราณอักษรที่กัดกร่อน