จ้าวอวี่โจวหยิบแอปเปิ้ลแดงจากโต๊ะข้างกำแพงยื่นใส่มือเสี่ยวผูเถา "ผูเถา ลุงมีเรื่องจะคุยกับน้าเจียงของหนูนิดหน่อย หนูออกไปเล่นข้างนอกก่อนนะ ได้ไหม"
เด็กน้อยรับแอปเปิ้ลมา แล้วพยักหน้าอย่างว่าง่าย
หันหลังแล้ววิ่งออกไปข้างนอก
วิ่งไปได้ครึ่งทางก็นึกอะไรขึ้นได้ หันกลับมามองเจียงหลิ่วจือ พูดเสียงใส ๆ เหมือนน้ำนม "น้าเจียง ระวังท้องด้วยนะ"
พูดจบก็วิ่งตึงตังออกไป
เจียงหลิ่วจือยืนนิ่ง หน้าซีดเผือดทันที
นางหมายความว่าอะไร
ท้องของนาง...
เจียงหลิ่วจือก้มหน้า เอามือป้องท้องน้อยโดยไม่รู้ตัว
จ้าวอวี่โจวมองนางแวบหนึ่ง ขมวดคิ้วเล็กน้อย
"ท้องของเจ้าเป็นอะไร" เขาถาม
เจียงหลิ่วจือได้สติ รีบทำเป็นสบาย ๆ "ไม่มีอะไร เด็กพูดส่งเดชไปอย่างนั้นแหละ"
อิ่นตงเหมยทรุดตัวนั่งลงอย่างรำคาญใจ "พอเถอะ อย่าเพิ่งไปพูดเรื่องเด็กคนนั้น มาสะสางเรื่องของพวกเจ้าสองคนให้ชัดเจนก่อน"
"จ้าวอวี่โจว วันนี้ฉันถามแกคำเดียว แกจะหลับนอนกับลูกสาวฉันไหม"
"ถ้าแกเต็มใจ ต่อไปก็ปิดประตูอยู่ด้วยกันดี ๆ"
"ถ้าไม่เต็มใจ ก็อย่าไปเหนี่ยวรั้งวัยสาวงามของลูกสาวฉัน หย่ากันไปเสีย"
พูดมาถึงตรงนี้ อิ่นตงเหมยเร่งเสียงให้ดังขึ้น "แต่ฉันขอบอกไว้ก่อนนะ แกทำให้ลูกสาวฉันเสียเวลาวัยสาวมาหลายปี เพื่อเป็นการชดเชย แกต้องเอาทรัพย์สมบัติทั้งหมดของแกให้ลูกสาวฉัน แล้วก็เจียวเจียว พวกเราก็จะเอาไปด้วย"
จ้าวอวี่โจวแววตาหม่นลง จู่ ๆ บรรยากาศรอบตัวก็เยือกเย็นลง "หย่าก็ได้ แต่เจียวเจียวพวกเจ้าพาไปไม่ได้"