สีหน้าของผู้ชายเคร่งขรึมลง มือดึงตัวจ้าวเจียวเจียวออก ผลักไปอย่างแรง น้ำเสียงดุดัน: "จ้าวเจียวเจียว! พอได้แล้ว!"
จ้าวเจียวเจียวเซถอยหลังไปสองก้าว ล้มลงนั่งก้นกระแทกพื้นหิมะ
ชะงักอึ้งไปหนึ่งวินาที จากนั้นก็หวีดร้องเสียงดังโหยหวนเหมือนผีโดนไฟคลอก: "อ๊าาาาาา!!!!! ปะป๊าตีหนู!!!"
"ปะป๊าถึงกับทำร้ายหนูเพราะไอ้เด็กป่าเถื่อนนี่!!! อือฮือฮือ!! หนูไม่อยู่แล้ว!! ไม่อยู่แล้ว!!!"
เจียงหลิ่วจือรีบเข้าไปอุ้มจ้าวเจียวเจียวขึ้นมา ปลอบเสียงนุ่ม: "เจียวเจียวไม่ร้องนะ ไม่ร้อง ปะป๊าไม่ได้ตั้งใจนะจ๊ะ"
อิ่นตงเหมยผู้รักหลานเป็นชีวิตจิตใจ ถกแขนเสื้อขึ้นก็พุ่งเข้าใส่: "จ้าวอวี่โจว! แกหมายความว่าไง?!"
"แกถึงกับปกป้องไอ้เด็กป่าเถื่อนนี่ แล้วลงมือกับลูกแท้ ๆ ของตัวเอง?! แกคู่ควรเป็นพ่อคนหรือเปล่า?!"
ในลานบ้านเกิดเสียงอึกทึกครึกโครมไม่น้อย เพื่อนบ้านรอบ ๆ ต่างมุงเข้ามาดู
จ้าวอวี่โจวอุ้มเสี่ยวผูเถาไว้ สีหน้าเศร้าหมอง: "พอได้แล้ว! พวกคุณมองไม่ออกหรือว่าเจียวเจียวถูกตามใจจนเสียคนไปขนาดไหนแล้ว"
"เธอรังแกเสี่ยวผูเถามาตลอด เสี่ยวผูเถาไม่ตอบโต้ ไม่แม้แต่ด่าเธอสักคำ!"
"กลับเป็นเธอ อายุยังน้อยนิดเดียว กลับปากว่าคนอื่นว่าเด็กป่าเถื่อน! พวกคุณไม่ห้ามปราม ยังปล่อยให้เธอปั้นหิมะปาใส่เสี่ยวผูเถา ปาใส่หัวเธอ พวกคุณสอนลูกกันแบบนี้หรือ?!"
อิ่นตงเหมยถูกด่าเข้าใส่ตรง ๆ รู้สึกเสียหน้าขึ้นมาในทันที