ภายในห้องโถง
จางชูเฟินลุกพรวดขึ้น ชี้หน้าหลิวเฉี่ยวหลานแล้วเริ่มด่า: “มิน่าถึงว่าแต่งงานแล้วลูกสาวก็เหมือนน้ำที่สาดทิ้ง! เธอแต่งเข้าบ้านโจวได้ไม่กี่ปี ก็ปีกกล้าขาแข็งแล้วใช่ไหม?!”
“ถ้าตอนนั้นไม่ใช่เพราะฉันบังคับเธอ ให้เธอไปชนบทแทนน้องชาย เธอจะได้เจอโจวเจี้ยนจวิน ได้แต่งงานเป็นลูกสะใภ้บ้านผู้บังคับการหรือไง?”
“จะว่าไป เธอก็แค่คนดวงซวย เกิดมาทั้งชาติไม่มีวาสนาได้เสพสุข! ดูสิ เพิ่งแต่งเข้าบ้านโจวไม่กี่ปี โจวเจี้ยนจวินก็ไปสนับสนุนแนวหน้า ตายกลางสนามรบ แม้แต่ศพยังหาไม่เจอ!”
หลิวเฉี่ยวหลานถูกด่าอย่างกับแช่งชักหักกระดูก น้ำตาแห่งความน้อยใจก็ไหลริน
เธอลุกขึ้นยืนพลางตาแดงก่ำ: “แม่... อย่าพูดอีกเลย...”
“ยังไงล่ะ? แค่นี้ก็ทนไม่ไหวแล้วเหรอ? แม่พูดผิดตรงไหนหรือเปล่า?” จางชูเฟินยิ่งพูดยิ่งได้ใจ เสียงดังไม่ต่างจากระฆังทองแดง: “ฉันน่ะเป็นห่วงกลัวเธอจะถูกคนบ้านโจวรังแก ถึงได้แวะมาดูเธออยู่เรื่อย!”
“แล้วเธอล่ะ! กลับรังเกียจที่ฉันมานี่บ่อยเกินไป!”
พูดถึงตรงนี้ จางชูเฟินเอามือเท้าสะเอวด้วยความโกรธ น้ำลายกระเซ็น: “ใช่! ฉันมาทีไรก็ขอเงินขอคูปองตลอด แต่นี่มันไม่ใช่สิ่งที่เธอควรทำหรือไง?”
“พ่อเธอตายเร็ว เป็นฉันที่เป็นแม่อุ้มชูเลี้ยงดูเธอกับน้องชายมาจนโต! ตอนนี้เธอโตแล้ว และได้แต่งงานกับครอบครัวที่ดี เธอก็ควรตอบแทนครอบครัวเดิม ให้ฉันกับน้องชายของเธอได้ใช้ชีวิตดีๆ!”
“ลูกสาวบ้านอื่นแต่งงานแล้ว ล้วนทุ่มเงินทุ่มแรง สร้างบ้านให้น้องชายของตน เธอดูสิ แม้แต่จะควักเงินกับคูปองแค่นี้ก็ยังไม่ยอม!”