จ้าวอวี่โจวได้สติ มองจ้าวเจียวเจียวช้า ๆ
มองดูลูกสาวที่นอนกลิ้งบนพื้น ร้องไห้ฟูมฟาย แสดงอารมณ์ฉุนเฉียว เขาสีหน้าดำคล้ำลงทันที
ก่อนหน้านี้เขาถูกยาอะไรล้างสมอง ถึงได้รู้สึกว่าการที่เจียวเจียวอาละวาดน่ารัก
ตอนนี้มีผูเถาเปรียบเทียบ เขาถึงเพิ่งพบว่า จ้าวเจียวเจียวก็คือเด็กเหลือขอชัด ๆ!
ประเภทที่ใครเห็นก็เอือม!
ถ้าไม่สั่งสอนให้ดีอีก ก็เสียคนจริง ๆ!
จ้าวอวี่หานเดินเข้าไป อยากดึงจ้าวเจียวเจียวขึ้น
แต่จ้าวเจียวเจียวไม่ยอมลุกเป็นตาย กลิ้งไปมาบนพื้น
"หนูไม่ลุก! หนูไม่ลุก! ถ้าพ่อไม่ไปถอนฟันไอ้ลูกกาฝากนั่นให้หนู ช่วยหนูแก้แค้น หนูก็จะไม่ยอมคุยกับพ่ออีกเลย!"
จ้าวอวี่โจวฟังจนเส้นเลือดบนขมับปูดโปน "ถึงตอนนี้ยังไม่รู้ตัวอีกว่าตัวเองผิด?"
จ้าวเจียวเจียวชะงัก แล้วตะเบ็งเสียงลั่น "หนูไม่ผิด! หนูผิดอะไร!"
"มันสมควรถูกตีแล้ว! มันปล่อยหนูกัดแม่หนู! แถมทำให้แม่หนูโกรธจนเป็นลม!"
"มันก็แค่ลูกกาฝาก มันมาแย่งพ่อของหนู!"
"หนูก็จะรังแกมัน จะตีมัน!"
พูดถึงตรงนี้ จ้าวเจียวเจียวก็นึกอะไรขึ้นได้ พุ่งพรวดลุกขึ้น "ไม่ได้! หนูจะกลับไปแก้แค้นเดี๋ยวนี้! หนูจะข่วนหน้ามันพัง จนฟันมันร่วง!"
จ้าวอวี่โจวอดกลั้นไม่ไหวอีกต่อไป คว้าตัวจ้าวเจียวเจียวไว้แน่น ตบลงไปที่ก้นเธออย่างแรงหนึ่งฉาด
"หุบปาก!"
จ้าวเจียวเจียวตะลึงไปชั่วขณะ รู้สึกเพียงก้นปวดแสบปวดร้อน เหมือนจะปริแตก
วินาทีถัดมา ก็ร้องไห้โหยหวนเสียงหลง
"อ๊าาา!!!! พ่อตีหนู!!!"
"พ่อตีหนูได้ยังไง!!!"
"พ่อมันคนเลว! พ่อเลว! หนูจะไม่คุยกับพ่ออีกแล้ว!!!!!"