เสี่ยวผูเถาเห็นเลขาหลี่ไม่เพียงไม่กลัว แต่ยังยโสโอหังขึ้นอีก นางก็เดือดพล่านขึ้นมาทันใด
ว้ายยยย!!!
น่าชังนัก!
คนหน้าด้านแบบนี้ เหตุใดข้าต้องมาเจอทุกวันในกรุงปักกิ่ง!
นี่ใช่ที่พี่ซีว่าไว้หรือไม่ ว่ายามโชคร้าย ไปไหนก็เจอแต่พวกขยะมนุษย์?!
เด็กน้อยหัวฟัดหัวเหวี่ยงสบตากับฮั่วหานถานแวบหนึ่ง
ทั้งสองพยักหน้าพร้อมกัน เข้าขารู้ใจ ร่วมมือกันประสานหมัดบุรุษและสตรีโดยพลัน
หมัดใหญ่หมัดเล็ก สองหมัดไม่เกรงใจทักทายร่างเลขาหลี่อย่างจัง
"ไอ้เฒ่าอสุรกาย ฆ่าคนแล้วยังโอหัง! ดูสิ ฉันไม่ต่อยแกให้ตายเลย!"
ฮั่วหานถานแม้จะนิ่งเงียบ ทว่าหมัดที่ต่อยนั้นหนักหน่วงขึ้นทุกขณะ
เลขาหลี่ผู้นี้ ถึงกับคิดร้ายต่อผูเถา ว่าจ้างคนมาฆ่า
คนชั่วเช่นนี้ ต่อยให้ตายก็ไม่เกินควร!
ผูเถากางหมัดน้อย หมุนติ้วราวกับวงล้อเพลิง พลางต่อยพลางด่าว่า: "ให้เยาะเย้ย! ให้หัวเราะเยาะ!"
"ให้แกโอหัง! ให้แกยั่วโมโหข้า!"
"คนเป็นสู้คนตายไม่ได้รึ? เช่นนั้นข้าจะให้แกรู้ซึ้ง ว่าผีต่อยแล้วเป็นเช่นไร ร่ำไห้โหยหวนดั่งผี!!"
สิ้นเสียง มือน้อยตวัดเรียก: "หลี่ซัน ออกมา!"
หลี่ซันปรากฏกายพรึ่บจากด้านหลังผูเถา ลอยตรงหน้าเลขาหลี่ เผยร่างให้เห็น
"หวัดดีจ้า!"
เขาห้อยหัวลงมาจากเพดานรถ ผมยาวสยายร่วงใส่หน้าเลขาหลี่
ใบหน้าผีขาวซีด ดวงตาสีนิลสนิท ริมฝีปากแดงก่ำ แทบจะแนบชิดใบหน้าเลขาหลี่