เสี่ยวผูเถาพูดพลางเอื้อมมือไปเกาผมเล็ก ๆ ที่ชี้โด่เด่บนหัวด้วยความงุนงงไปด้วย “ทำไมตอนที่เขาพูดว่าน้องเล็กกับน้องรองของเขาหัก ถึงได้ร้องไห้ทรมานขนาดนั้นล่ะ ราวกับจะเอาชีวิตเขาเลย”
ฮั่วหานถานสำลักน้ำลายแทบแย่ รีบเอามือปิดปากไอออกมา
ใบหูของเด็กหนุ่มแดงระเรื่อขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ กระแอมกระไอแก้เก้อ
ครู่หนึ่ง ถึงได้พูดตะกุกตะกักว่า “นั่น... คงจะเป็นคนที่สำคัญกับเขามากมั้ง”
“แต่ว่าตอนนั้นบนรถไม่มีน้องเล็กกับน้องรองของเขาสักหน่อย” เสี่ยวผูเถาเกาผมเล็ก ๆ ที่ชี้โด่เด่บนหัว ยิ่งคิดก็ยิ่งงุนงง “อีกอย่าง เขายังบอกอีกว่าน้องรองของเขาหัก... ตอนนั้นบนรถไม่มีใครหักเลยนะ! พี่หานถาน หนูไม่เข้าใจจริง ๆ คำพูดของเขาประหลาดจัง!”
“ตอนนั้นหนูแค่กระโดดขึ้นไปบนตัวเขา เหยียบโดนเจ้านกน้อยของเขาเอง!”
“แค๊ก ๆ ๆ!!!!!” ฮั่วหานถานสำลักน้ำลายอีกครั้ง ไออย่างรุนแรง
กว่าจะหยุดไอได้ เด็กหนุ่มก็หูแดงพลางดึงเสี่ยวผูเถาไปอีกทาง กระซิบดุเบา ๆ “ผูเถา ใครบอกให้หนูพูดแบบนี้”
เจ้าตัวเล็กเห็นเขาท่าทางเหมือนจะโกรธ ก็ทำหน้างุนงง “พี่หานถาน ทำไมต้องโกรธด้วยล่ะ เสี่ยวผูเถาพูดว่าเจ้านกน้อยไม่ได้เหรอ”
เจ้าตัวเล็กอายุแค่สามขวบครึ่ง จะไปเข้าใจอะไรพวกนี้ได้
เธอรู้แค่ว่า เมื่อก่อนตอนอยู่บนเขาหวางหยา เด็ก ๆ จากหมู่บ้านใกล้เคียงขึ้นมาบนเขาเล่นด้วยกัน มักจะวิ่งไล่ตีกันบ้าง แข่งกันว่าใครฉี่ได้ไกลกว่า ใครมีเจ้านกน้อยใหญ่กว่ากัน