เสี่ยวผูเถาพูดจบก็กำหมัดรัวใส่เจียงยาผู้น้อยทันที
ยังไงอีกฝ่ายก็เป็นคนร้ายลักพาตัว สั่งสอนให้ตายไปข้างเลยก็ยังได้!
แค่อย่าให้ถึงตายก็พอ!
เจียงยาผู้น้อยถูกต่อยจนกลิ้งไปมา เอามือกุมหัววิ่งหนีกระเจิดกระเจิง
แต่นางมองไม่เห็นใคร ทำให้ไม่รู้จะหลบไปทางไหน
“ช่วยด้วย! ผีหลอก! ใครก็ได้มาช่วยข้าที!” เจียงยาผู้น้อยตะโกนจนคอแหบ แต่หน้าประตูก็ไร้วี่แววคนมาช่วย
เสี่ยวผูเถาฉวยโอกาสซ้ำเติม ตรงเข้าไปข้างหูนางพร้อมเป่าลมใส่พลางพูดว่า “อย่ารีบร้อน คืนนี้พวกข้าจะพากันมาให้เจ้าชดใช้หนี้ชีวิต…”
เจียงยาผู้น้อยได้ยินดังนั้นก็เบิกตากว้าง ก่อนจะเฮือกสุดท้ายแล้วสลบไป
เห็นคนถูกข่มขวัญจนสลบ เสี่ยวผูเถาก็เบ้ปากอย่างเซ็ง ๆ
สลบง่ายจัง?
ไม่ทนต่อการต่อยตีเอาซะเลย
เซ็งจริง
นางเพิ่งได้ยืดเส้นยืดสายไปหยก ๆ เอง!
‘เอาล่ะ!’ เสี่ยวผูเถาปัดมือแล้วหันไปมองฮั่วหานถาน “จัดการคนนั้นแล้ว ยันต์ล่องหนก็ใกล้จะเสื่อมแล้ว พวกเรารีบออกไปจากที่นี่ก่อนเถอะ!”
ฮั่วหานถานมองเด็กน้อยที่ได้ระบายอารมณ์อย่างสะใจ ในแววตามีรอยยิ้มวาบผ่าน
เขาก้าวไปจูงมือผูเถา แล้วแง้มประตูออกอย่างเงียบเชียบ ย้อนกลับทางเดิม หนีออกจากเรือนรับรองตระกูลเจียงได้สำเร็จ
พอมาถึงตรอกเปลี่ยวไร้ผู้คน ผูเถาจึงฉีกยันต์ล่องหนออก หายใจหอบแรงสองที