ผูถีเต้าจ่างยกหน้าหมองหม่นขึ้นมา "ก็ใช่นี่! ลูกชายไม่กตัญญู คลอดลูกสาวออกมาแล้วก็หนีไป โยนเด็กทิ้งไว้กับข้าพเจ้าซึ่งเฒ่าแล้ว ต้องหาแต้มงานคนเดียว ต้องเลี้ยงเด็กคนเดียว เด็กกินเก่งอีก ร่างกายข้าพเจ้าแบกรับไม่ไหวแล้ว!"
"ข้าพเจ้าก็แค่ขอให้เทพเจ้าเมืองดลบันดาล ช่วยให้ข้าพเจ้าออกจากบ้านแล้วเก็บเงินได้ ลงแปลงแล้วขุดเจอทองคำก็ยังดี"
"แล้วคุณมาถูกที่แล้ว! ศาลเทพเจ้าเมืองนี่ขลังมาก! ข้าได้ยินว่าลุงหลี่หัวของกองข้างเคียง เอาแต้มงานสองเดือนไปแลกเครื่องสังเวยมากราบไหว้ กลับไปแล้วแม่หมูที่ไม่ยอมออกลูกก็ตั้งท้อง!" หญิงใหญ่กระซิบเข้าข้างหูผูถีเต้าจ่าง "ถ้ามาขอโชคลาภ ก็เอาเครื่องสังเวยมาถวายเทพเจ้าเมืองหน่อยสิ การันตีขลัง!"
เสี่ยวผูเถา pursed ปากเล็กน้อย
ศาลนี้แท้จริงแล้วไม่ใช่วัดที่ถูกต้องตามธรรมเลย คนที่ว่าขลัง ท้ายสุดต้องเอาอายุขัยไปแลก
เอ๊ะ น่าสงสารพวกผู้มากราบไหว้เชียว ถูกวิญญาณชั่วร้ายหลอกไป ยังช่วยนับเงินให้อีก!
"ขอบคุณนะน้องสาว" ผูถีเต้าจ่างกล่าวขอบคุณหญิงใหญ่ที่กระตือรือร้นคนนั้น แล้วเดินตามผูเถากับเฉินเจ่าไป
สามอาจารย์ศิษย์แทรกตัวตามฝูงชนเข้าสู่พระโรงใหญ่
พอเท้าเข้ามาในพระโรง กลิ่นธูปเทียนฉุนจัดก็พุ่งเข้าจมูก
ยังมีกลิ่นคาวเหม็นแอบแฝงมาด้วย
"ฮัดชี้!" เสี่ยวผูเถาทำไม่ได้ จึงจามเสียงดังฟืด
เจ้าตัวเล็กยื่นมือน้องอ้วนกลมขึ้นมาถูปลายจมูก แล้วแอบสำรวจพระโรงโดยไม่ให้ใครสังเกต