“เหว้ยยย——” เสียงกรีดร้องสุดสยองแผดออกมาจากสุสานจนแก้วหูของคนฟังแทบปวดแทบแตก
“ผีโดนฟ้าผ่า! โดนฟ้าผ่า! ไอ้ลูกเต่าที่เกิดจากไอ้เต่าแก่ กล้ามาทำร้ายหนู ยังจับวิญญาณแห่งชีวิตของแม่หนูไปด้วย!” เสี่ยวผูเถายืนเอามือแนบเอว ชี้สุสานร้างแล้วด่าออกมาไม่ยั้ง “นายนอนอยู่ที่นี่ กินควันธูปที่หลานชั่วของนายขโมยมาด้วยการกระทำชั่วของมัน ยังอยากฝึกให้กลายเป็นร่างมนุษย์ ฝันไปเถอะ!!”
ทันทีตามมา สายฟ้าดวงที่สองก็พุ่งลงมาราวพายุ
สายฟ้าดวงนั้นผ่าโลงศพในสุสานแตกกระจายทันที
ศพที่ปกคลุมไปด้วยขนสีดำถูกเปิดเผยออกมากลางอากาศ ยังไม่ทันได้ขัดขืน แสงสายฟ้าก็ผ่ามันจนกลายเป็นถ่านไฟไปแล้ว
สายฟ้าสีม่วงทองร่วงลงมาดั่งพายุฝนกระหน่ำ ภูเขาหลังทั้งหมดสว่างจ้าราวกลางวันแสก
เสียงสายฟ้าดังกึกก้องจนกระจกอาคารหลักของโรงพยาบาลสั่นกระทบกันดังระรัว
สุสานร้างถูกทำลายจนราบเป็นหน้ากลอง ไม่เหลือแม้แต่เศษผง
เหลือไว้แต่ความพังพินาศเกลื่อนกลาด
ผูเถามองสุสานร้างที่ถูกทำลายจนแบนราบ มองโลงศพและกระดูกที่ถูกเผาจนกลายเป็นเถ้าถ่าน ถึงบัดนั้นจึงได้ระบายความขุ่นเคืองในใจออกมาอย่างสบายใจ
“ฮึ่ม! เจ้าสังหารชั่ว! คราวนี้ตายแน่นอนซะแล้ว!”
สายฟ้าฟ้าดาลเงียบลง ลมพายุก็สงบ
เมฆดำสลายไปอย่างรวดเร็ว แสงแดดฤดูหนาวก็สาดส่องลงมาอีกครั้ง อบอุ่นไปทั้งตัว
ผูถีเต้าจ่างเก็บกระจกทองแดง แล้วเป่าลมหายใจออกมายาวเหยียด
เขาเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก แล้วหันมามองเสี่ยวผูเถา
“ศิษย์รัก ไป พวกเราไปคุ้ยในสุสานกันหน่อย ดูซิว่าจะมีของดีอะไรเหลืออยู่ไหม”