"ฆ่ามันซะเลยก็ถูก ๆ ไปแล้ว!" เสียงของเสี่ยวผูเถาออดแอดเป็นเด็ก ๆ แต่น้ำเสียงกลับทำให้หนังศีรษะลูบผมชา
สิงตันนี่ไม่รู้ทำร้ายคนไปแล้วกี่ชีวิต ก่อนจะกำจัดมัน ไม่ให้มันลองดิ้นรนทนทุกข์สักหน่อยจะได้อย่างไร?
"ศิษย์น้อง มีความคิดอะไร?" เฉินเจ่ามองไปยังผูเถา แล้วเริ่มไว้อาลัยให้สิงตันนั้นในใจ
ฝีมือของเสี่ยวผูเถาเขาเคยเห็นมาแล้ว
ถ้าเจ้าตัวเล็กโกรธขึ้นมา อีกฝ่ายต้องพบเภทภัยใหญ่หลวงแน่!
เสี่ยวผูเถาหยิบยันต์สีเหลืองยับ ๆ ออกมาจากกระเป๋า พับมันในมือสองสามที จนกลายเป็นรูปตุ๊กตากระดาษน้อย
"มันไม่ใช่ชอบทำตัวเป็นเทพเจ้าหรือไง? ไม่ใช่ชอบยืมอายุคนอื่นหรือไง?" เสี่ยวผูเถาหัวเราะเย้ย ๆ แฉลบฟันน้ำนมคม ๆ สองซี่ ยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ "งั้นเวาจะเล่นกับมันให้สนุกสักหน่อย ให้มันรู้ไปเลยว่าอะไรคือเชิญเทพมาง่ายส่งกลับยาก!"
เจ้าตัวเล็กหันตัวกลับ ก้าวขาน้อย ๆ ตุบ ๆ ตับ ๆ เบียดฝูงชนเดินเข้าไป
คนแวดล้อมที่เป็นผู้แสวงบุญล้วนหลับตาระลึกคำนับอยู่ ไม่มีใครสังเกตเห็นเด็กหญิงสามขวบตัวจิ๋วที่สวมเสื้อผ้าตัวน้อยอบอุ่นลายดอกเล็ก ๆ คนนี้เลย
เสี่ยวผูเถาเดินตรงไปที่โต๊ะบูชา แล้วปีนขึ้นไปตรง ๆ
บนโต๊ะบูชามีแอปเปิลสด ๆ วางอยู่หลายผล ทั้งหมู ขนมหวาน และชามน้ำเปล่าอีกหลายชาม
เจ้าตัวเล็กก้าวข้ามสิ่งเซ่นไหว้เท้าเดียว เดินไปหน้าองค์เทพเจ้า มือน้อย ๆ ยื่นไปจับที่องค์เทพ
"เอ๊ะ!" เสี่ยวผูเถาส่งเสียงร้องดังลั่นขึ้นมาทันที
เสียงนี้ดังแทรกขึ้นอย่างเป็นธรรมชาติยิ่งกว่าเสียงสวดภาวนาในศาลาใหญ่ ดึงสายตาของทุกคนมามองในพริบตา