เสี่ยวผูเถาเอียงหัวน้อย ดวงตาเป็นประกาย “ให้เท่าไหร่ก็ได้จริง ๆ เหรอคะ?”
ผู้นำเจียงหัวเราะลั่นอีกครั้ง “ขอแค่ไม่เปิดปากเรียกร้องมากเกินไป จำนวนเท่าที่เจียงม่าวซู่ข้าจะหาให้ได้ ก็ให้ได้ทั้งนั้น”
เสี่ยวผูเถาตื่นตัวขึ้นมา ดวงตาเปล่งประกายในทันใด
ไม่ให้เรียกร้องมากเกินไป งั้นนางก็เรียกร้องแบบลูกสิงโตน้อยก็แล้วกัน!
เด็กน้อยแววตาฉายแววโลภ งอนิ้วคำนวณ “ก่อนหน้านี้หนูช่วยชีวิตท่านปู่เจียงไว้ สูญเสียโอสถล้ำค่ามากไปหนึ่งเม็ด อย่างน้อยต้องร้อยหยวนต่อเม็ด! แล้วก็ค่ายักออกตรวจด้วยเข็มเงิน อย่างน้อยสิบหยวน!”
“ครั้งนี้ช่วยท่านปู่เจียงเปิดโปงหน้าไพ่ของเจียงยาผู้น้อย ใช้ยันต์ย้อนคืนไปหนึ่งแผ่น อืม... เก็บแค่ห้าสิบหยวนก็พอ! แล้วก็ป้ายที่หนูเขียนเอง ก็เสียเงินด้วย ต้องเก็บสิบห้าหยวน!”
พูดถึงตรงนี้ เด็กน้อยหันไปมองนอกหน้าต่างหลังเรือน “กระบี่ตัดชี่ก้นบ่อหลังเรือนนั่น เป็นของยาก ๆ เสียพลังฝึกฝนกับยันต์อาคมไปตั้งแยะ! อย่างน้อยต้อง...”
เด็กน้อยยกมือน้อยขึ้น แบมือห้านิ้วก่อน
ต่อมาคิดว่าห้านิ้วมากไป จึงหดกลับสองนิ้ว พูดเสียงอ้อน “อย่างน้อยต้องสามร้อยหยวน! รวมกันเป็น... เป็น...”
เด็กน้อยแม้เฉลียวฉลาด แต่สุดท้ายก็ยังเด็กสามขวบครึ่ง ย่อมมีจุดอ่อน
อย่างเช่นการบวกลบเลขในพัน เธอก็ไม่ถนัดนัก
เด็กน้อยงอนิ้วคำนวณ หน้าผากน้อยขมวดแน่น คำนวณอยู่นานก็ไม่สำเร็จ “ร้อย สิบ ห้าสิบ สิบห้า แล้วก็สามร้อย... ฮือ รวมกันแล้วเท่าไหร่กันนะ?”